Epizod depresyjny to coś więcej niż tylko obniżony nastrój. Często diagnozowany jest u osób, u których stwierdzono zespół przewlekłego zmęczenia. Wywołują go także choroby somatyczne, np. niedoczynność tarczycy czy niewydolność nerek. Istotne jest, aby uważnie obserwować swoje ciało i reagować, gdy zauważysz niepokojące objawy.

Cechy charakterystyczne epizodu depresyjnego

Wg Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób w przypadku epizodu depresyjnego pacjent cierpi z powodu obniżenia nastroju, ubytku energii, zmniejszenia aktywności. Nawet po niewielkim wysiłku pojawia się zmęczenie i przygnębienie. Pacjent ma także problemy ze snem: śpi niepewnie, lekko, przebudza się w nocy. Wyróżnić można:

• epizod depresji łagodny – charakteryzuje go obniżony nastrój przynajmniej przez dwa tygodnie, a także brak zainteresowania przyjemnością i codziennymi sprawami; 
• epizod depresji umiarkowany – w tym przypadku mogą pojawiać się myśli samobójcze, obniżone poczucie własnej wartości i zaburzenia snu czy jedzenia;
• epizod depresji ciężki, bez objawów somatycznych – podczas tego epizodu chory ma myśli samobójcze, objawy choroby są widoczne. Pacjent nie jest w stanie wykonywać podstawowych czynności;
• epizod depresji ciężki, z objawami psychotycznymi – charakteryzują go wszystkie wyżej wymienione objawy, a także omamy, halucynacje czy irracjonalne myślenie.

Jak leczyć epizod depresyjny?

Osoba, która zaobserwuje u siebie objawy epizodu depresyjnego powinna udać się do psychiatry bądź psychologa. Konieczne jest postawienie prawidłowej diagnozy oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia. W celu leczenia epizodu depresyjnego specjaliści zalecają terapię w różnych nurtach. Jednym z wiodących i potwierdzonych naukowo efektami jest terapia poznawczo-behawioralna. To właśnie ten model zaproponowany jest w gabinecie Mentaris do pracy z depresją. Schemat leczenia został uzupełniony o narzędzia terapii ACT oraz terapii skoncentrowanej na emocjach.  Począwszy od epizodu depresyjnego umiarkowanego często rekomendowane jest stosowanie leków przeciwdepresyjnych nowej generacji. Ponadto zalecane jest prowadzenie higienicznego trybu życia: odpowiednia ilość snu, balans między życiem zawodowym a prywatnym i odpoczynek. W powrocie do zdrowia pomaga także uprawianie sportu i wsparcie najbliższych osób.

Jeżeli zauważysz u siebie niepokojące objawy, nie wahaj się skorzystać z pomocy specjalisty.

Artykuł Depresja- cechy charakterystyczne pochodzi z serwisu Mentaris.

Przewlekłe przyjmowanie substancji psychoaktywnych prowadzi do uzależnień, zagrażających zdrowiu i życiu człowieka. Zgodnie z polskim prawem do tego typu substancji zalicza się m.in. narkotyki, dopalacze, leki uspokajające, lotne rozpuszczalniki czy alkohol. Jaki wpływ mają one na zdrowie psychiczne pacjenta?

Skutki przyjmowania substancji psychoaktywnych

Przyjmowanie substancji psychoaktywnych wiąże się ze skutkami ubocznymi krótkoterminowymi i długoterminowymi. Efekty zależne są od rodzaju przyjmowanej substancji, jednak do krótkoterminowych skutków można zaliczyć obniżone bądź podwyższone ciśnienie krwi, szybsze bądź wolniejsze bicie serca, zaburzenia świadomości, nudności, problemy z układem trawiennym, a także zła ocena sytuacji czy skłonność do podejmowania ryzyka.

Skutki długoterminowe to m.in.  choroby układu krążenia, problemy z oddychaniem, uszkodzenie nerek lub wątroby.

Substancje psychoaktywne – jak wpływają na mózg?

Wszystkie substancje psychoaktywne wpływają na mózg. Wywołują one pożądane emocje i reakcje. Zażywanie narkotyków zmienia percepcję. Wiele substancji pobudzających przypomina naturalne neuroprzekaźniki, co wpływa na różne receptory w mózgu. Wszystkie odczuwane emocje w stanie pobudzenia są pożądane przez mózg. Silne uzależnienie powoduje, że organizm ludzki domaga się kolejnej dawki emocji.

Dlaczego uzależnienie od substancji psychoaktywnych przychodzi łatwo? Mózg z natury zaprogramowany jest na przetrwanie. Pozytywne działania, a także emocje nagradzane są dużą ilością dopaminy. Ta wydziela się m.in. podczas seksu czy uprawiania sportu. Substancje psychoaktywne uwalniają do mózgu duże ilości dopaminy, co skutkuje chwilowym poczuciem szczęścia. Mózg – pamiętając to uczucie – dąży ponownie do stanu ekstazy. Ludzki mózg nie analizuje tego, co jest dobre, a co złe. Dużą rolę odgrywa stan euforii. Stąd chęć ponownego sięgnięcia po szkodliwe substancje.

Wybrane narkotyki powodują nagłe wyrzuty dopaminy, a także noradrenaliny – ich nadmiar niszczy komórki nerwowe. Natomiast długotrwale zażywanie np. metaamfetaminy może doprowadzić do obumierania całych struktur nerwowych. W jaki sposób wpływa to na procesy myślowe? Uszkodzone komórki nie przesyłają odpowiednich impulsów.

Halucynacje, paranoje i omamy

Nawet jednorazowe przyjęcie substancji psychoaktywnych może doprowadzić do halucynacji, omamów, a także paranoi. Jakie są jeszcze skutki? To bezsenność, stany lękowe, a także skłonność do agresji.

Częste przyjmowanie substancji psychoaktywnych zwiększa tolerancję organizmu. Osoba uzależniona, aby uzyskać efekt euforyczny musi przyjąć większe dawki. W przypadku braku narkotyku występują objawy absencyjne, jak lęk, niepokój, senność, depresja, zmiany nastrojów czy bóle mięśniowe.

Artykuł Wpływ substancji psychoaktywnych na zdrowie człowieka pochodzi z serwisu Mentaris.

Osoby objęte fobią społeczną borykają się z nieśmiałością, a także pewnego rodzaju paraliżem podczas wystąpień publicznych czy spotkań rodzinnych. Nieleczone schorzenie może zupełnie sparaliżować życie chorego. Fobia społeczna wiąże się także z dolegliwościami ze strony somatycznej takimi, jak drżenie rąk, pocenie się, mdłości czy zaburzenia widzenia. Skąd się biorą fobie społeczne?

Główne przyczyny zdefiniować można jako:

• przyczyny genetyczne;
• wpływ czynników społecznych, środowiskowych;
• rodzina, szczególnie matka, ojciec i rodzeństwo.

Czynniki można podzielić na neurobiologiczne, genetyczne i środowiskowe.

Przyczyny genetyczne

Nie są znane dokładne przyczyny występowania fobii społecznych. Część badań pokazuje, że mogą mieć one charakter dziedziczny, a wskaźnik dziedziczności naukowcy określają na poziomie około 30 do 40 procent. Oznacza to, że blisko jedna trzecia zachorowań ma związek z genetyką. Przeprowadzone badania na bliźniętach jednojajowych wykazały, że jeśli jedno z bliźniąt posiada zaburzenia to prawdopodobieństwo wystąpienia tego zaburzenia u drugiego z bliźniąt jest wyższe względem pozostałej populacji o 30–50 proc.

Fobię można dziedziczyć po bliskim członku rodziny. Badania dziedziczności zazwyczaj szacują proporcjonalny wkład czynników genetycznych i środowiskowych do określonej cechy. Do tej pory naukowcy nie znaleźli szczególnego składu genetycznego związanego z fobią społeczną. Odkryli jednak pewne geny powiązane z innymi zaburzeniami lękowymi, takimi jak agorafobia i zespół lęku napadowego.

Wpływ czynników środowiskowych

Duże znacznie odgrywa także środowisko, w jakim przebywa pacjent. Fobia społeczna może rozwinąć się w określonych sytuacjach. Zwłaszcza, gdy dochodzi do wstydliwej społecznie sytuacji. Może to być nieudane wystąpienie publiczne bądź nieprzyjemności w dzieciństwie związane z nękaniem przez rówieśników.

Badaniom poddawana jest rola rodziców w procesie powstawania fobii społecznej. W szczególności wiadomo, że cechy rodzicielskie, takie jak nadmierna kontrola, brak ciepła lub odrzucenia oraz nadopiekuńczość, są związane z etiologią tego zaburzenia. Początkowo sądzono, że to zachowanie matki odgrywa największą rolę w kształtowaniu się fobii społecznej u dziecka. Badania pokazują, że równie dużą rolę odgrywa ojciec – szczególnie w późniejszym okresie.

W jaki sposób działania rodziców mogą wpływać na rozwijanie fobii społecznej? Nadmierna kontrola rodzicielska może zmniejszać zdolność dziecka do samodzielnego podejmowania decyzji, a także radzenia sobie w określonych sytuacjach. Wywoływać uczucie niepokoju zawsze, gdy pojawia się nowa sytuacja. Z kolei odrzucenie i brak empatii w stosunku do dziecka wywołują uczucie osamotnienia i lęk przed brakiem bliskości. W kontekście środowiska rodzinnego badacze uważają przywiązanie za istotne w patogenezie zaburzeń lękowych u dzieci.

Prowadzono również badania nad czynnikami neurobiologicznymi mającymi wpływ na występowanie fobii. Nie są one jednak do końca zweryfikowane.

Badania nad przyczynami społecznych są cały czas intensywnie prowadzone, a pod uwagę brane są różne czynniki.

Artykuł Skąd się biorą fobie społeczne? pochodzi z serwisu Mentaris.

Kim jest narcyz? Zespół cech charakterystycznych dla tej osobowości jest bardzo szeroki. Niektórzy określają go mianem “trującego kwiatka”, inni “gnijącego łabędzia”. Jaki jest narcyz? 

• Samouwielbienie, ale i przewrażliwienie na własnym punkcie. 
• Ciągłe poszukiwanie nowych bodźców i impulsywne działanie, np. porzucanie jednej relacji dla innej bez sentymentów i refleksji. 
• Brak empatii dla innych. 
• Manipulacja. 
• Wysoki poziom inteligencji. 
• A także niska samoocena. 

Jaki jest narcyz w związku? 

Narcyz w związku szuka aprobaty, zaspokojenia własnych potrzeb i często korzysta z manipulacji, aby osiągnąć określony cel. Jaki jest narcyz w związkach? Początek znajomości z narcyzem będzie ekscytujący, pełen miłości, wyznań, intensywnego okazywania uczuć i wsparcia z jego strony. Miłosna huśtawka rozpoczyna się, gdy narcyz traci zainteresowanie partnerem bądź nie otrzymuje od niego wystarczającej atencji (w swoim mniemaniu). Oto kilka cech, które powinny nas zaniepokoić: 

• Wyraża szeroki wachlarz uczuć: od namiętnej, romantycznej i intensywnej miłości, aż po stopniową niechęć, zupełną utratę zainteresowania drugą osobą, a w skrajnych przypadkach – nienawiść. 
• Często stosuje manipulacje pod przykrywką dobrej rady “kupiłem Ci cienie do powiek, żebyś w końcu zaczęła dobrze wyglądać”. To standardowe zagrywki narcyza. 
• Uzależnia uczuciowo, co jest charakterystyczne dla osób toksycznych. Związek z narcyzem kręci się wokół jego humorów, jego spraw i jego rzeczywistości. 
• Skłonność do zdrad. Osobowość narcystyczna potrzebuje nowych bodźców, dlatego często szuka ich poza stabilnym związkiem. 

Związek z narcyzem można podzielić na 3 etapy: zwabienie ofiary, okres sielanki, a po nim pokazanie drugiej twarzy. Ostatnim etapem jest porzucenie. 

Narcyz może sobie pomóc, pod warunkiem, że tego chce. Wyjściem jest psychoterapia. Niestety bardzo rzadko narcyzi korzystają z pomocy ekspertów sądząc, że problem nie leży w nich, a w otoczeniu. 

Artykuł Życie z narcyzem. Czy jest możliwe? pochodzi z serwisu Mentaris.

Lęk towarzyszy nam każdego dnia. Obawiamy się utraty pracy, straty bliskiej osoby czy martwimy się o swoje zdrowie i zdrowie naszej rodziny. I to jest naturalne. Kiedy zatem pojawia się problem? Gdy lęk przejmuje kontrolę nad całym naszym życiem. Jak zdefiniować zaburzenia lękowe? To zespół cech charakteru, które występują łącznie w tym samym czasie. Można do nich zaliczyć: 

• Niepokój o przyszłość, który występuje w sposób ciągły. 
• Ataki paniki. 
• Natarczywe myśli, które wywołują w nas ogromny lęk. 
• Objawy somatyczne. 

Wśród popularnych zaburzeń lękowych wyróżnić można: 

• Fobie społeczne 
• Fobie specyficzne
• Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
• Zespół lęku uogólnionego (GAD)
• Zespół ostrego stresu czy stresu pourazowego. 

Jakie objawy somatyczne mogą występować przy zaburzeniach lękowych? 

Objawy somatyczne, dla których specjalista nie może zdiagnozować medycznej przyczyny są wiązane z chorobami natury psychicznej. Organizm, który funkcjonuje w stanie wysokiego stresu wysyła sygnały, które powinny być dla nas czerwonym światłem. Przy zaburzeniach lękowych żyjemy w wysokim stresie, wiecznym poczuciu lęku i niepokoju. Jakie objawy somatyczne mogą występować przy zaburzeniach lękowych? 

• Kłopoty z układem oddechowym, np. przyspieszony oddech, brak możliwości głębokiego oddechu, uczucie ściśniętego gardła. 
• Sygnały ze strony układu sercowo-naczyniowego, np. przyspieszone bicie serca, problemy z ciśnieniem, uczucie ciężkości w klatce piersiowej. 
• Częstym objawem somatycznym są kłopoty z układem trawiennym, które przejawiają się w postaci biegunek, zaparć, bólu brzucha po spożyciu posiłków, nudności. 
• Bóle i zawroty głowy. 
• Uczucie swędzenia całego ciała. 
• Występowanie chorób skórnych spowodowanych silnym stresem i obniżoną odpornością całego organizmu. 

Częstym objawem jest również drżenie rąk. Specjalistyczne leczenie pomaga uporać się z niekomfortową dla nas sytuacją, a odpowiednio przeprowadzony proces wychodzenia z choroby pomaga pozbyć się objawów somatycznych, które tak utrudniają życie pacjenta. 

Dobór odpowiedniej metody leczenia zaburzeń lękowych zależy od ich rodzaju oraz stopnia nasilenia dolegliwości. Istotna jest odpowiednia diagnoza.

Artykuł Czym są objawy somatyczne zaburzeń lękowych? pochodzi z serwisu Mentaris.

Kim są Dorosłe Dzieci Alkoholików?

Dorosłe Dzieci Alkoholików to osoby, które dorastały w dysfunkcyjnych domach, gdzie dominował alkohol. Osoby te z reguły nie otrzymały uwagi i wsparcia emocjonalnego, których potrzebowały w kluczowym okresie rozwoju w swojej młodości. Zamiast tego były zajęte dysfunkcyjnym zachowaniem rodzica. Dlatego często jest im trudno zrozumieć, że mogą, a nawet powinny zaspokajać swoje potrzeby jako dorośli. Należy podkreślić, że Dorosłe Dzieci Alkoholików nie są jednak wyzute z emocji – są emocjonalne, wrażliwe na potrzeby innych osób, lecz często z niezagojonymi ranami w sercu. 

Osoby te mogą mieć problem w nawiązywaniu zdrowych, opartych na zaufaniu relacji, w których nasze „ja” jest istotne Są to osoby z reguły bardzo wrażliwe, stąd łatwość w zranieniu ich. Często również mają trudności w odczuwaniu przyjemności i czerpania radości dla siebie. Nie pozwalają sobie także na prawdziwe emocje, wypierają uczucie smutku, strachu i złości. Nadmiernie rozwinięte poczucie odpowiedzialności sprawia, że zazwyczaj łatwiej jest im zajmować się innymi niż sobą. Borykają się z bardzo niskim poczuciem własnej wartości. Wysoka emocjonalność i poczucie odpowiedzialności za drugą osobę sprawiają, że osoby te często nie wyznaczają granic w związkach. Rolą partnera jest pokazanie, jak powinna wyglądać zdrowa relacja. Taka, w której obydwie strony czują się bezpieczne i kochane.

Relacje i związki z DDA

Jako dzieci uczymy się naszego zachowania na wzór naszych rodziców. Nasze wyobrażenia o tym, co jest zdrowe, normalne i oczekiwane, są ściśle splecione z tym, co obserwujemy w okresie dorastania. Kiedy jeden rodzic zmaga się z alkoholizmem, może to spowodować wypaczone postrzeganie tego, jak powinna wyglądać dynamika związku. DDA dorastały, absorbując zachowanie rodzica, który mógł mieć częste wahania nastroju, był niewiarygodny, nie wyrażał miłości lub był często nieobecny w życiu dziecka. Właśnie dlatego DDA mogą doświadczać trwałych skutków w ich własnych, bliskich relacjach, takich jak np.:

• głęboko zakorzenione problemy z zaufaniem,
• ciągłe uczucie niepokoju,
• poczucie życia „jak za szybą” (niemożność okazania emocji – w stosunku do siebie, jak i do partnera); nastawienie „powinien się domyślić”,
• nadwrażliwość na zachowanie partnera. DDA często stają się nadwrażliwe na potrzeby innych ludzi, co oznacza, że ​​stawiają potrzeby wszystkich innych przed własnymi. Trudno zbudować zdrowy związek, gdy zapomina się o własnych potrzebach,
• ciągłe przejmowanie się. W osoby z DDA są bardzo krytyczne, ale względem siebie. Oznacza to, że nawet najdrobniejszy błąd będzie dla nich katastrofą. To w sobie zwykle szukają winy. To ważny sygnał dla partnera, aby być wyrozumiałym,
• nieustająca potrzeba aprobaty. DDA z uwagi na niskie poczucie własnej wartości poszukują aprobaty w oczach innych. Potrzebują dobrego słowa i komplementów.

Jesteś w związku z DDA? Pracuj nad budowaniem zaufania poprzez zwiększoną intymność i komunikację, a także miłe, drobne gesty. Zapytaj swojego partnera, czego potrzebuje i pomóż. Na początku związku nie każdy będzie chciał dzielić się swoją przeszłością w obawie przed odrzuceniem, stopniowo jednak buduje zaufanie. Jeśli jesteś w takiej relacji, nie bój się prosić o profesjonalną pomoc. Nie musisz samodzielnie pokonywać trudności.

Artykuł Trudności Dorosłych Dzieci Alkoholików w budowaniu głębokich relacji i związków pochodzi z serwisu Mentaris.

Potocznie mianem osobowości unikającej określa się osoby, które w obawie przed skrzywdzeniem bądź odrzuceniem boją się wejść w relacje, osiągać sukcesy zawodowe czy nawiązywać prawdziwe i szczere przyjaźnie. Każdy z nas od czasu do czasu stosuje strategię unikania w obawie przed porażką bądź wyjściem z bezpiecznej strefy komfortu. Natomiast unikowe zaburzenie osobowości charakteryzuje zespół cech. Zaburzenie to często uniemożliwia w spełnianiu własnych pragnień. 

Unikowe zaburzenie osobowości stwierdza się, gdy występują przynajmniej trzy cechy spośród wymienionych:

• Niechęć do angażowania się w relacje, jeśli nie ma pewności, co czuje druga strona i jakie ma intencje.
•  Powściągliwość w celu utrzymania własnego bezpieczeństwa. 
• Niska samoocena – niskie poczucie własnej wartości to cecha charakterystyczna dla osobowości unikającej. Osoba ta nie czuje się wystarczająco dobra, inteligentna czy atrakcyjna. 
• Niezwykła wrażliwość – nadmierne analizowanie nawet najdrobniejszych sytuacji czy gestów. Natarczywe myślenie o krytyce.
• Stałe uczucie napięcia, stresu i niepokoju.
• Unikanie wykonywania zawodów, gdzie można spotkać się z krytyką społeczeństwa.

Osobowość unikająca pragnie bliskości, ale się boi 

Osobowość unikająca nie czuje się godna by być kochaną. Nie potrafi w pełni otworzyć się na drugą osobę, dać jej miłość, zaufanie i wsparcie. Dlaczego? Przyczyn może być wiele. Być może sama tego nie otrzymała w przeszłości (najczęściej we wczesnym dzieciństwie). 

Osobowość unikająca nieustannie boi się odrzucenia, a w konsekwencji jeszcze bardziej zamyka się na drugiego człowieka. Bardzo trudno wchodzić jej w relacje, ponieważ ma skłonność do niskiej samooceny, uważa siebie za nieatrakcyjną, a swoje opinie za mało interesujące. Często towarzyszy im smutek i rozżalenie. Ich emocje są tak głęboko skrywane, że niejednokrotnie takie osoby boją się rozmawiać o swoich odczuciach – nawet z terapeutą. A czego tak naprawdę pragnie taka osoba? Miłości, akceptacji i zrozumienia. I to właśnie terapia ma pomóc zrozumieć siebie i otworzyć się na emocje oraz innych ludzi. To bezpieczna przestrzeń: bez oceniania i złych emocji.

Artykuł Osobowość unikająca- na czym polega i jakie są jej objawy pochodzi z serwisu Mentaris.

Kiedy pojawiają się zaburzenia lękowe? 

Zwykle zaburzenia lękowe pojawiają się w grupie dzieci w wieku 7-11 lat. Początek objawów można zaobserwować nawet między 2 a 5 rokiem życia. W fazach rozwoju dziecka pojawia się normatywny lęk przed: nieznajomym, separacją, ciemnością, wyimaginowanymi postaciami (lisem, duchem, potworem), chorobą lub śmiercią czy porażką, krytyką bądź brakiem akceptacji ze strony rówieśników. 

W Polsce dotychczas nie odnotowano badań na temat częstotliwości występowania zaburzeń lękowych u dzieci. 

Wyniki badań epidemiologicznych prowadzonych w Stanach Zjednoczonych, w Nowej Zelandii i w Europie (brak polskich danych) określają rozpowszechnienie zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży na 6-20 proc., co stawia je w grupie najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Z badań wynika zatem, że nawet co piąte dziecko może chorować na zaburzenia lękowe. 

Do najczęstszych zaburzeń naukowcy zaliczają te separacyjne obserwowane u dzieci w wieku szkolnym. Wraz z wiekiem lęk separacyjny powinien mijać. Skąd tego typu zaburzenia? Dziecko przyzwyczajone do ciągłej obecności rodzica czuje się niepewnie w momencie, gdy traci go z pola widzenia. Pójście do przedszkola, a następnie do szkoły to ogromne przeżycie dla malucha. Niezwykle ważną rolę odgrywa tutaj odpowiednie podejście, a w niektórych przypadkach rozmowa z psychologiem. Szacuje się, że nawet 13 proc. młodzieży boryka się z lękiem społecznym. Z wiekiem obserwowana jest tendencja wzrostowa. 

W jaki sposób przebiega leczenie? Jest to proces i wymaga na początku zrozumienia problemu przez rodziców. Niezbędna jest również współpraca z nauczycielami, a także odpowiednie podejście do dziecka. 

Poszukujesz pomocy dla swojego dziecka? Obawiasz się, że występują u niego zaburzenia lękowe? Nie diagnozuj sam. Konieczne jest skorzystanie z pomocy specjalisty. 

Źródła:  https://psychologiawpraktyce.pl/artykul/zaburzenia-lekowe-u-dzieci ; https://podyplomie.pl/psychiatria/28915,zaburzenia-lekowe-u-dzieci-i-mlodziezy-kiedy-mozna-stwierdzic-objawy-somatyczne-i

Artykuł Zaburzenia lękowe u dzieci. Jak często występują? pochodzi z serwisu Mentaris.

Oddziaływanie alkoholu na jakość snu 

Wysoka jakość snu jest niezbędna, a zdrowe nawyki mogą pomóc zapewnić spokojny sen, którego potrzebuje Twój organizm. Niektórzy ludzie spożywają alkohol, aby się zrelaksować lub poczuć senność. I chociaż alkohol może działać jako środek uspokajający, który spowalnia aktywność mózgu, badania sugerują, że spożywanie alkoholu ma ogólnie negatywny wpływ na jakość snu. 

W trakcie snu następują dwa cykliczne etapy: 

• Faza NREM – trwa ok. 90 minut i w tym czasie rozpoczyna się regeneracja całego organizmu. 
• Faze REM – ta faza trwa nie dłużej niż 30 minut, a podczas niej występują marzenia senne. Następuje głęboki relaks i odnawianie tkanek. 

Zaburzenie cyklu sennego skutkuje niewyspanie, rozdrażnieniem i złą kondycją organizmu. 

Alkoholizm a bezsenność. Skąd się biorą problemy ze snem u osób uzależnionych? 

Alkoholizm jest najpoważniejszą formą nadużywania alkoholu i wiąże się z niezdolnością do kontrolowania nawyków związanych z piciem. Zaburzenia związane z używaniem alkoholu są podzielone na trzy kategorie: łagodne, umiarkowane i ciężkie. Każda kategoria ma różne objawy i może powodować szkodliwe skutki uboczne. Nieleczony każdy rodzaj nadużywania alkoholu może wymknąć się spod kontroli. Alkoholizm wpływa wyniszczająco na organizm: zarówno fizycznie, jak i psychicznie. 

Szacuje się, że rozpowszechnienie bezsenności u osób zmagających się z uzależnieniem od alkoholu wynosi od 36 do 91%. Alkohol destabilizuje sen i drastycznie wpływa na regenerację: 

• Alkohol spłyca sen. 
• Może powodować występowanie koszmarów. 
• Powoduje wybudzanie się w nocy. 
• Ma działanie moczopędne, co często wywołuje poty w nocy. 
• Wywołuje kłopoty z oddychaniem bądź nasila je. 

Osoby uzależnione od alkoholu bardzo często mają kłopoty z zasypianiem. Ponadto często wybudzają się w nocy, śpią niepewnie, nerwowo, pocąc się czy ciężko oddychając. U osób regularnie spożywających alkohol znacząco skraca się faza NREM, podczas której następuje regeneracja całego organizmu. Wydłużona  zostaje faza REM, która nie jest w stanie zregenerować organizm. 

Bezsenność pojawia się również u osób, które odstawiły alkohol. Alkoholowy zespół abstynencyjny to szereg objawów, a bezsenność może potrwać nawet kilka tygodni. 

Nie musisz jednak z nim żyć. Zasługujesz na to, aby zamknąć ten rozdział. 

Artykuł Alkoholizm a bezsenność pochodzi z serwisu Mentaris.

Każda z poniższych kwestii może utrudnić znalezienie spokoju i równowagi. Oto najważniejsze z nich:

• Są nadmiernie wrażliwi na potrzeby innych ludzi: DDA od najmłodszych lat często opiekowali się młodszym rodzeństwem, czy rodzicami czując odpowiedzialność za ich los. Ta cecha pozostaje z nimi na wiele lat. DDA są wyczuleni na potrzeby innych osób, nawet kosztem samych siebie. 
• Nie uwzględnienie swoich potrzeb: Dzieciństwo zwykle kojarzy nam się z zabawą i beztroską. Niestety, wiele dzieci alkoholików nie było w stanie dobrze się bawić ani odpoczywać z powodu odpowiedzialnej roli, jaką musiały przyjąć. W dorosłym życiu zwykle przekłada się to na poczucie, że nie zasługują na dobrą zabawę.
• Są bardzo krytyczni wobec siebie: Dzieciom może być trudno uświadomić sobie, że nie są odpowiedzialne za zachowanie rodziców. Mogą być świadkami zachowania starszych i obwiniać się za nie, np. za awantury. DDA często są dla siebie bardzo surowe. Mają empatię dla innych, jednak brak jej dla nich samych. 
• Chcą wszystkim dogodzić: DDA mają trudności z realizacją i często nadmiernym zaangażowaniem w pracy i życiu domowym, a także w relacjach osobistych. Chociaż czują potrzebę dbania o wszystkich i wszystko wokół nich, trudno im będzie wywiązać się ze swoich wszystkich zobowiązań.
• Nieustannie dążą do aprobaty: Wiele dzieci alkoholików rzadko lub nigdy nie otrzymywało wsparcia lub aprobaty w okresie dorastania. Sprawia to, że zyskują poczucie własnej wartości dzięki aprobacie innych ludzi.
• Zachowanie impulsywne: Dorosłe dzieci alkoholików (DDA) często impulsywnie dokonują wyboru lub reagują na sytuację, nie zastanawiając się nad konsekwencjami ani nie rozważając innych opcji. Ostatecznie oznacza to, że spędzą dużo czasu, próbując naprawić wynikające z tego problemy i/lub ukryć konsekwencje
• Izolacja: DDA często czują, że różnią się od wszystkich wokół nich, a wielu uważa, że ​​w rezultacie albo nie mogą funkcjonować z innymi ludźmi, albo że należy im zapewnić specjalne traktowanie i ulgi za zachowania dysfunkcyjne, co może utrudniać utrzymywanie pozytywnych relacji. To poczucie izolacji może być ogromnym wyzwalaczem agresji. 
• Nadmierna reakcja na zmiany pozostające poza ich kontrolą: nieproszona zmiana może być odbierana negatywnie przez DDA. Zamiast poświęcić chwilę na przetworzenie potencjalnych pozytywnych aspektów prezentowanej zmiany lub skupienie się na tym, jak dostosować się i iść naprzód, reakcja jest często skrajną nadmierną reakcją, która ma charakter emocjonalny. 

Większość DDA cechuje duża wrażliwość i empatia. Często trudne dzieciństwo rzutuje na to, że nie radzą sobie ze swoimi emocjami. Dlatego tak ważne jest, aby mieli możliwość uzyskania pomocy u specjalistów. A dzięki temu osiągną równowagę, której tak wielu z nich potrzebuje.

Artykuł 8 cech charakteryzujących DDA pochodzi z serwisu Mentaris.