Objawy i symptomy

Osoby z zaburzeniem lękowym przez większość czasu wykazują nadmierny niepokój lub zamartwiają się o wiele rzeczy (takich jak: zdrowie osobiste, praca, interakcje społeczne i codzienne rutynowe czynności). Ich odczucia i reakcje mogą stać się dużą przeszkodą w normalnym funkcjonowaniu i czerpaniu radości z życia. Objawy zaburzeń lękowych obejmują:

• Uczucie niepokoju, podenerwowania.
• Częste uczucia bycia zmęczonym. 
• Trudności z koncentracją.
• Drażliwość.
• Napięcie mięśni.
• Trudności w kontrolowaniu uczucia zmartwienia.
• Problemy ze snem (np. trudności z zasypianiem).

Rodzaje zaburzeń lękowych

Do powszechnych zaburzeń lękowych możemy zaliczyć: 

Zespół lęku uogólnionego (GAD, inaczej – lęk uogólniony) – oznacza regularne lub niekontrolowane zamartwianie się o różnorodne obszary w codziennym życiu. Ponieważ istnieje wiele możliwych objawów lęku, ​​problemy, których doświadcza jedna osoba, mogą zupełnie różnić się od problemów innej osoby także borykającej się z lękiem uogólnionym. 

Zespół lęku napadowego- to regularne lub częste ataki paniki, występujące bez wyraźnej przyczyny lub konkretnego wyzwalacza. Chory nieustannie może obawiać się kolejnego ataku paniki, do tego stopnia, że ​​sam ten strach może go wywołać. 

Fobie – to skrajny strach lub niepokój wywołany przez konkretną sytuację (np. przebywanie w małym pomieszczeniu) lub przedmiot (np. samolot). Jedną z jej odmian jest fobia społeczna. Chory ​​doświadcza skrajnego strachu lub niepokoju wywołanego przez sytuacje społeczne (takie jak uczestnictwo w imprezach, przebywanie w miejscu pracy ze współpracownikami/klientami lub codzienne sytuacje, w których musisz porozmawiać z inną osobą). 

Zespół stresu pourazowego (PTSD) – jeśli po przejściu przez coś, co uważasz za traumatyczne, pojawią się problemy lękowe być może cierpisz na PTSD. PTSD może wiązać się z przeżywaniem retrospekcji lub koszmarów sennych, które mogą sprawiać wrażenie, jakby odbywały się w czasie rzeczywistym. Cały strach i niepokój, których doświadczyłeś w czasie traumatycznych wydarzeń nagle powraca.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne – pojawiają się, jeśli Twoje problemy z lękiem obejmują powtarzające się myśli, zachowania lub pragnienia. 

Zaburzenia lękowe – kto jest najbardziej narażony?

Zaburzenia lękowe to jedne z najczęstszych zaburzeń psychicznych. Szacuje się, że dotyczą około 15-20% ogółu społeczeństwa. Naukowcy odkryli, że zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe przyczyniają się do ryzyka rozwoju zaburzeń lękowych. Chociaż czynniki ryzyka dla każdego rodzaju zaburzeń lękowych mogą się różnić, można określić kilka ogólnych kategorii:

• Temperament (np. nieśmiałość) lub problemy behawioralne z okresu dzieciństwa.
• Narażenie na stresujące i negatywne wydarzenia życiowe lub środowiskowe we wczesnym dzieciństwie lub dorosłości.
• Występowanie zaburzeń u biologicznych krewnych.

Co ważne – niektóre problemy ze zdrowiem np. z tarczycą lub zaburzenia rytmu serca, kofeina lub inne substancje/leki, mogą wywoływać lub nasilać objawy lękowe.

Jeśli podejrzewasz u siebie zaburzenia lękowe – warto porozmawiać o tym ze specjalistą. Pomyśl, jak mogłoby wyglądać Twoje życie bez ataków paniki, lęku, nadmiernego stresu. 

Chętnie pomogę Ci osiągnąć ten stan. 

Artykuł Zaburzenia lękowe – skąd się biorą i kto jest na nie najbardziej narażony? pochodzi z serwisu Mentaris.

Jak działa terapia indywidualna?

Sesje terapeutyczne dają możliwość omówienia problemów lub sytuacji z przeszkolonym profesjonalistą w bezpiecznej i komfortowej przestrzeni. Oczywiście problemy nie znikną po jednej sesji, jednak uczestnik z każdym spotkaniem otrzymuje narzędzia potrzebne do radzenia sobie z nimi. Ten rodzaj terapii może być stosowany w połączeniu z innymi metodami leczenia, takimi jak terapia rodzinna lub poradnictwo w zakresie nadużywania substancji niebezpiecznych. 

Czego można się spodziewać po sesji terapeutycznej?

W komfortowych warunkach razem z terapeutą pacjent przygląda się obszarom takim jak: 

• Wyrażanie myśli i emocji
• Wzorce zachowań
• Rozwiązywanie problemów
• Radzenie sobie z konfliktami
• Mocne i słabe strony

Terapia indywidualna może być krótkoterminowa (skupiona na doraźnych problemach) lub długoterminowa (zagłębianie się w bardziej złożone problemy). Liczba sesji i częstotliwość wizyt uzależniona jest od Twojej sytuacji oraz zaleceń terapeuty.

Kiedy najlepiej udać się na terapię indywidualną?

Najprościej mówiąc – jeśli problem, z którym się zmagasz, powoduje stres lub przeszkadza w codziennym funkcjonowaniu. Cierpienie może powodować negatywne myśli, uczucia, zachowania, a nawet doznania cielesne, takie jak ból lub zmęczenie. Ważne jest, aby z pójściem na terapię nie czekać do momentu, aż objawy staną się poważne. Skorzystanie z terapii jest też dobrym rozwiązaniem, jeśli często jesteś nieszczęśliwy lub czujesz się przytłoczony z powodu problemów w swoim życiu (np.rozstania, utraty bliskiej osoby). 

Dlaczego tak wiele osób wciąż obawia się uczestnictwa w terapii? 

Niektóre osoby, mimo długotrwałego cierpienia unikają skorzystania ze wsparcia eksperta. Przyczyn takiej postawy jest wiele. Niektóre z powodów to:

• Obawa przed napiętnowaniem związanym ze skorzystaniem z usług specjalistów ds. zdrowia psychicznego. 
• Uczucie wstydu podczas mówienia o tym, co nas boli.
• Zaprzeczanie i wyparcie problemu. 
• Obawa, że ​​dyskusje w trakcie leczenia nie pozostaną poufne.
• Strach przed byciem ocenianym przez terapeutę. 

Warto pamiętać, że terapeuci to przeszkoleni profesjonaliści, którzy zapewniają wsparcie i zachowują pełną poufność. Ich praca polega na pomaganiu innym w rozwiązywaniu bolesnych lub wstydliwych z ich punktu widzenia problemów. 

Wyszkolony terapeuta podczas terapii indywidualnej pomoże Ci dokonać zmian w stylu życia, wyjść z traumy lub pokonać ból rozstania. Razem z Tobą zidentyfikuje przyczyny objawów i przedstawi strategie zmiany niechcianych myśli i zachowań. Terapia indywidualna może wyposażyć Cię w umiejętność radzenia sobie z trudnościami, zmniejszyć stres i finalnie – poprawić jakość Twojego życia. 

Artykuł Terapia indywidualna – czy jest dla Ciebie? pochodzi z serwisu Mentaris.

W naszym społeczeństwie istnieje duża niepewność co do tego, co faktycznie dzieje się podczas sesji terapeutycznej, jakie rodzaje problemów “nadają się” do terapii oraz jakie korzyści może przynieść sesja terapeutyczna. Odpowiadam na kilka typowych pytań – i błędnych przekonań – o tym, czym jest terapia, czym nie jest i jak naprawdę działa.

Czy muszę być poważnie chory, żeby iść do terapeuty?

Nie. Myślenie, że trzeba być poważnie chorym, żeby korzystać ze wsparcia psychologicznego jest mitem. Podczas gdy niektórzy terapeuci specjalizują się w poważnych zaburzeniach psychicznych, jak np. schizofrenii, wielu koncentruje się na pomaganiu klientom w radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami, takimi jak doskonalenie umiejętności rodzicielskich, wzmacnianie umiejętności radzenia sobie ze stresem czy wsparcie po rozwodzie. Tak jak niektórzy lekarze specjalizują się w leczeniu chorób zagrażających życiu, podczas gdy inni leczą choroby „codzienne”, takie jak grypa, kaszel i przeziębienie, tak psychoterapeuci mogą służyć szerokiemu gronu klientów z różnymi potrzebami i celami.

Co właściwie dzieje się podczas sesji terapeutycznej?

Na początku sesji terapeuta zazwyczaj zaprasza Cię do podzielenia się tym, co dzieje się w Twoim życiu, o czym myślisz, co Cię niepokoi lub czy są jakieś cele, o których chciałbyś porozmawiać. Terapeuta będzie słuchał i może robić notatki podczas mówienia. Nie będziesz krytykowany, ani osądzany. To specjalny, wyjątkowy rodzaj relacji, w której możesz powiedzieć dokładnie co czujesz bez obawy, że zranisz czyjeś uczucia, zepsujesz związek lub zostaniesz w jakikolwiek sposób ukarany. Wszystko, co chcesz – lub potrzebujesz – powiedzieć, jest w porządku.

Czy będę musiał rozmawiać o swoim dzieciństwie?

Niekoniecznie. Wiele osób uważa, że ​​wizyta u terapeuty oznacza rozmowę o tym, jakie relacje były między Tobą a rodzicami w czasach dziecięcych. To mit. To, o czym będziesz mówić podczas sesji terapeutycznej, będzie w dużej mierze zależało od Twojej wyjątkowej sytuacji. W zależności od celów, nie musisz mówić tak dużo o swojej przeszłości. Terapia może się skupiać na teraźniejszości i przyszłości, którą pragniesz stworzyć.

Czy rozmowa z przyjacielem/rodziną może zastąpić terapię?

Sesja terapeutyczna to przede wszystkim profesjonalna pomoc. To też przestrzeń, w której nie musisz się martwić, że zranisz czyjeś uczucia (mamy/żony/przyjaciela) – możesz być całkowicie szczery. Oznacza to również, że masz przestrzeń do szybszego i skuteczniejszego rozwiązywania problemów. Na dłuższą metę jest to lepsze dla Ciebie i wszystkich innych osób zaangażowanych w Twoje życie.

O co mogę zapytać podczas sesji – przykłady

Moim głównym zadaniem jest podążanie za Tobą, jednocześnie opiekując się procesem. Wśród pytań mogą pojawić się poniższe: 

• Co Cię do mnie sprowadza?
• Jak zazwyczaj czujesz się z tym problemem?
• Jak ogólnie opisałbyś swój nastrój?
• Czego oczekujesz od procesu terapeutycznego

Co istotne – tu nie ma złych, ani dobrych odpowiedzi.

Ile trwa pojedyncza sesja i w jaki sposób się odbywa?

Jedna sesja trwa 45 minut. Istnieje możliwość terapii online, dzięki czemu możesz skorzystać ze wsparcia niezależnie od miejsca, w którym się znajdujesz. Więcej informacji o sesjach online znajduje się tutaj.

Artykuł Pierwsza sesja terapeutyczna – pytania i odpowiedzi pochodzi z serwisu Mentaris.

Nie pozwól się obwiniać 

To typowe dla alkoholików, którzy próbują przypisać odpowiedzialność za swój stan osobom z otoczenia (ewentualnie sytuacji, w której się znajdują). Często możesz usłyszeć „Piję przez Ciebie”. Nie bierz jednak tego do siebie. Jeśli Twój bliski faktycznie choruje na alkoholizm, prawdopodobnie będzie pić bez względu na to, co zrobisz lub powiesz. To nie Twoja wina.

Nie odbieraj tego osobiście

Kiedy alkoholicy obiecują, że już nigdy nie będą pić, ale po krótkim czasie wracają do picia, członkowie rodziny łatwo przyjmują złamane obietnice i kłamstwa do siebie. Możesz myśleć: „Jeśli on/a naprawdę mnie kocha, nie okłamałby/okłamałaby mnie”. Prawda jednak jest taka, że jeśli naprawdę uzależnili się od alkoholu, chemia ich mózgu mogła się zmienić do tego stopnia, że ​​są całkowicie zaskoczeni niektórymi wyborami, których dokonują. Innymi słowy – mogą nie mieć kontroli nad własnym procesem decyzyjnym.

Nie próbuj przejąć kontroli

Wielu członków rodzin alkoholików w naturalny sposób próbuje wszystkiego, co przychodzi im do głowy, aby skłonić ukochaną osobę do zaprzestania picia. Niestety, zwykle powoduje to, że czują się samotni w problemie i sfrustrowani. Możesz oczywiście myśleć, że na pewno jest coś, co możesz zrobić. Ale rzeczywistość jest taka, że ​​nawet alkoholicy nie są w stanie kontrolować swojego picia, chociaż próbują. A próba przejęcia przez Ciebie kontroli do niczego nie doprowadzi.

Pozwól działać ekspertom

Nie możesz samodzielnie w szybki sposób wyleczyć z choroby alkoholika. Alkoholicy zwykle przechodzą przez kilka etapów, zanim będą gotowi do zmiany. Dopóki alkoholik nie zacznie rozważać porzucenia nałogu, wszelkie działania, które podejmujesz, aby „pomóc” mu często napotykają na opór. Możesz jednak wesprzeć go w inny sposób – np. organizując interwencję rodzinną lub wesprzeć w poszukiwaniu specjalisty, który pomoże mu wyjść z uzależnienia. 

Zachowaj otwartość

Wiele osób uzależnionych od alkoholu mówi: „Nie mam problemu, więc nie mów nikomu, o tym co się dzieje”. Alkoholicy zazwyczaj nie chcą, aby ktokolwiek wiedział o ich nałogu, czy znał poziom i częstotliwość spożycia alkoholu. Jeśli członkowie rodziny próbują „pomóc” w ukrywaniu choroby, poniekąd biorą udział w zaprzeczaniu istnienia problemu. Otwarte i uczciwe podejście jest najlepszym rozwiązaniem. 

Stawiaj granice

Akceptowanie niedopuszczalnego zachowania zwykle zaczyna się od jakiegoś drobnego incydentu, z którym członkowie rodziny się otrząsają: „Po prostu za dużo wypił/a”. Ale następnym razem zachowanie może się powtórzyć, a nawet pogłębić. Efekt? Powoli zaczynasz akceptować coraz bardziej niedopuszczalne incydenty i zanim zdasz sobie z tego sprawę, możesz znaleźć się w pełnym przemocy związku. Pamiętaj – nie musisz akceptować w swoim życiu niedopuszczalnego zachowania. Masz wybór.

Jeśli jednak czujesz, że potrzebujesz wsparcia – zachęcam do konsultacji. To Twoje życie i nie musisz godzić się na to, aby choroba bliskiej osoby odbierała Ci radość i energię.

Artykuł Jak postępować z alkoholikiem? pochodzi z serwisu Mentaris.

Ignorowanie sygnałów

Wiele osób starszych z depresją nie rozpoznaje jej objawów lub nie podejmuje kroków, aby uzyskać potrzebną pomoc. Istnieje sporo przyczyn, dla których depresja osób starszych jest tak często lekceważona. Jednym z nich jest fakt, że seniorzy zakładają, że mają “dobry powód” do przygnębienia lub że depresja jest tylko częścią procesu starzenia się. Nie jest to prawda. Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że depresja nie jest nieuniknioną częścią starzenia się – ani nie jest oznaką słabości, czy wad charakteru. Może się zdarzyć każdemu, w każdym wieku, bez względu na pochodzenie lub wcześniejsze życiowe osiągnięcia. Chociaż zmiany – takie jak przejście na emeryturę, śmierć bliskich, pogarszający się stan zdrowia – mogą czasami wywołać depresję, nie muszą długotrwale obniżać jakości życia po 60-ce. 

Depresja u seniora – przyczyny

Wraz z wiekiem często stajemy w obliczu znaczących zmian w życiu, które mogą zwiększać ryzyko depresji. Mogą to być:

Problemy zdrowotne

Choroba i niepełnosprawność, przewlekły lub silny ból, osłabienie funkcji poznawczych, uszkodzenie obrazu ciała spowodowane operacją lub chorobą.

Samotność i izolacja 

Samotne mieszkanie, kurczenie się kręgu społecznego z powodu śmierci znajomych, zmniejszona mobilność z powodu choroby lub utrata uprawnień do prowadzenia pojazdów.

Brak poczucia celu w życiu

Emerytura może wiązać się z utratą tożsamości, statusu, pewności siebie i bezpieczeństwa finansowego. 

Lęki

Oejmują one strach przed śmiercią, a także niepokój związany z problemami finansowymi lub problemami zdrowotnymi.

Żałoba

Śmierć przyjaciół, członków rodziny i zwierząt domowych lub utrata współmałżonka.

Oznaki i objawy depresji u osób starszych

Rozpoznanie depresji u osób starszych zaczyna się od poznania jej objawów. Wśród najbardziej popularnych znajdziemy: 

• Smutek lub rozpacz.
• Niewyjaśnione lub nasilone bóle.
• Utratę zainteresowania kontaktami towarzyskimi.
• Utratę masy ciała lub utrata apetytu.
• Poczucie beznadziejności lub bezradności.
• Brak motywacji i energii.
• Zaburzenia snu (trudności w zasypianiu lub senność w ciągu dnia).
• Utratę poczucia własnej wartości (obawy przed byciem ciężarem, poczucie bezwartościowości).
• Spowolniony ruch lub mowę.
• Zwiększone spożycie alkoholu lub narkotyków.
• Fiksację na punkcie śmierci; myśli samobójcze.
• Problemy z pamięcią.
• Zaniedbanie higieny osobistej.

Jeśli zauważyliśmy u siebie któreś z powyższych objawów, warto porozmawiać o naszych odczuciach z bliskimi lub specjalistą, który udzieli profesjonalnego wsparcia. W Polsce aż 26%* seniorów cierpi na depresję. Nie jest to zatem rzadka przypadłość. Na szczęście przy odrobinie pracy można przywrócić swojemu życiu sens i cieszyć się każdym dniem. W końcu na to zasługujesz. 

*źródło: Badanie poszczególnych obszarów stanu zdrowia osób starszych, w tym jakości życia związanej ze zdrowiem”, realizowane w ramach Narodowego Programu Zdrowia. 

Artykuł Depresja u seniora pochodzi z serwisu Mentaris.

Czym jest nerwica?

Jest to zaburzenie lękowe, które wpływa na jakość życia bez zakłócania indywidualnego postrzegania rzeczywistości. Osoby chore rozpoznają u siebie nieprawidłowe objawy i odczuwają zaburzenia funkcjonowania. Bywa jednak, że nie potrafią zidentyfikować podłoża tych zaburzeń. Nerwica jest jednak złożoną chorobą i różni się od wspomnianego we wstępie neurotyzmu. Mówiąc najprościej, nerwica jest zaburzeniem lękowym obejmującym obsesyjne myśli lub lęk, podczas gdy neurotyczność jest cechą osobowości, która nie ma takiego samego negatywnego wpływu na życie codzienne jak stan lękowy. We współczesnych tekstach niemedycznych oba wyrażenia są często używane w tym samym znaczeniu, lecz jest to błąd. Należy zwrócić uwagę, że na nerwicę bardziej podatne są kobiety, zazwyczaj między 25-45 rokiem życia. Jest to ściśle związane z konkretnymi cechami osobowości np. niską samooceną, lękliwością, potrzebą kontroli, czy nadmiernym perfekcjonizmem. Zaburzenia lękowe mogą także pojawić się u osób, które są przeciążone obowiązkami, muszą działać pod presją czasu, a także żyją w nieustannym stresie. 

Objawy nerwicy

Wiele osób często wykazuje neurotyczne zachowania, nie będąc tego świadomym. Zdarza się jednak, że są one nasilone i otoczenie – rodzina, współpracownicy zauważają pewne objawy. 

Oto kilka typowych symptomów nerwicy:

• doświadczanie stanów lękowych przed dłuższy okres,
• ataki paniki,
• zamartwianie się całymi dniami różnymi problemami,
• objawy somatyczne: uczucie “kłucia” w klatce piersiowej,ból żołądka,obfite pocenie się, suchość w ustach, zawroty głowy.

Do objawów nerwicy należą także tzw. natręctwa, czy hipochondria (nadmierny lęk o zdrowie). Jeśli tylko zauważymy u siebie lub bliskiej osoby wymienione objawy – warto jak najszybciej rozpocząć leczenie. Objawy te mają bowiem tendencję do nawracania.

Jak żyć z nerwicą?

Leczenie nerwicy nie jest konieczne, gdy chory nie odczuwa żadnych ograniczeń, czy trudności związanych z zaburzeniami. Inaczej wygląda sytuacja w momencie, w którym nie możemy realizować swoich celów, czy prowadzić satysfakcjonującego życia. Objawy nerwicy mogą pojawić się w najmniej spodziewanym momencie. W pracy, w szkole, na zakupach. Kołatanie serca, stany lękowe, problemy z żołądkiem… W efekcie osoba cierpiąca na nerwice nie może wykonywać w pełni swoich obowiązków, prawidłowo funkcjonować, czy cieszyć się życiem. To doprowadza do wycofania społecznego i rezygnacji z własnych planów. Nerwica nie jest jednak nieuleczalną chorobą. Życie codzienne z nią nie musi stać się naszą rutyną. Kluczem do przełamania przykrych objawów jest skuteczna terapia. A jak wygląda taka terapia? Jest bardzo zróżnicowana, gdyż rodzajów „nerwicy” jest bardzo wiele. Warto sobie uświadomić, że reakcje nerwicowe często wyzwala trudna sytuacja – uzależnienie, utrata pracy, śmierć bliskiej osoby. Celem psychoterapii jest dotarcie do istoty problemu. A następnie w bezpiecznych warunkach, w zgodzie z potrzebami pacjenta, realizowanie kroków, które umożliwią powrót do stabilnego funkcjonowania. 

Artykuł Życie codzienne z nerwicą w tle pochodzi z serwisu Mentaris.

Skąd biorą się zaburzenia seksualne?

W większości przypadków zaburzenia seksualne mają silny związek z psychiką, dlatego często określa się je także jako zaburzenia psychoseksualne. Mogą na przykład stanowić skutek doświadczonej traumy lub niewłaściwej edukacji seksualnej. Znacznie rzadziej podłożem zaburzeń seksualnych są nieprawidłowości czysto fizjologiczne albo biologiczne.

Wbrew pozorom zaburzenia seksualności u mężczyzn i kobiet nie są rzadkie. W mniejszym lub większym stopniu doświadcza ich ponad połowa populacji. Zwykle jednak po pomoc sięgają ci, których życie uległo znacznemu utrudnieniu w wyniku zaburzeń. Często motywacją stają się sytuacje kryzysowe, które rodzą nieprzyjemne konsekwencje. Tym bardziej warto zdawać sobie sprawę z faktu, że nieleczone zaburzenia seksualne postępują, mogąc skutkować kolejnymi, poważnymi chorobami. Dlatego nigdy nie jest za wcześnie, by sięgnąć po pomoc wykwalifikowanego pod tym kątem seksuologa lub psychoterapeuty.

Jak leczyć zaburzenia seksualne?

Aby właściwie leczyć zaburzenia seksualne, w pierwszej kolejności należy rzetelnie zdiagnozować, z jakim dokładnie rodzajem mamy do czynienia. Wśród zaburzeń seksualnych wyróżniamy parafilie, zaburzenia tożsamości płciowej oraz dysfunkcje seksualne. Najczęstsze zaburzenia seksualne, z którymi pacjenci zgłaszają się do seksuologów lub psychoterapeutów, to tzw. dysfunkcje seksualne. Zwykle dotyczą one braku odczuwania potrzeb seksualnych lub, wręcz przeciwnie, ich skrajnego odczuwania. Do dysfunkcji seksualnych zaliczamy również zaburzenia erekcji u mężczyzn lub nawilżenia u kobiet, brak orgazmu lub ból podczas stosunku. W przypadku dysfunkcji seksualnych nierzadko stosowane jest leczenie farmakologiczne, jednak bardzo duże znaczenie ma również psychoterapia. Dzięki niej można zdiagnozować psychiczne podłoże dysfunkcji, często zupełnie nieuświadomione przez pacjenta, i najskuteczniej uporać się z problemem.

Zaburzenia identyfikacji płciowej diagnozowane są u osób, które przez długi czas (minimum dwa lata) utożsamiają się z płcią inną niż posiadana. Tego rodzaju zaburzenia mają poważny wpływ na samopoczucie pacjenta, nierzadko prowadząc do depresji wynikającej z konieczności życia w nieakceptowanym ciele. W przypadku zaburzeń identyfikacji płciowej leczenie opiera się zatem przede wszystkim na terapii hormonalnej oraz zabiegach chirurgicznych, które mają na celu zmianę płci na właściwą. Jednocześnie warto w tym czasie korzystać ze wsparcia psychoterapeuty.

Parafilie to najpoważniejsze zaburzenia seksualne, ponieważ stanowią one potencjalne zagrożenie dla zdrowia i życia zarówno pacjenta, jak i jego otoczenia. W przypadku parafilii odczuwany jest popęd seksualny, który dotyczy nietypowych dla normalnych czynności seksualnych podmiotów lub przedmiotów, okoliczności oraz działań. Najczęściej spotykane parafilie to różnego rodzaju fetyszyzm, ale także ekshibicjonizm, sadomasochizm oraz pedofilia. Co ważne, za parafilię nie uznaje się masturbacji ani orientacji homo- lub biseksualnej. W przypadku parafilii pożądane skutki może przynieść zarówno farmakologia, jak i psychoterapia seksoholizmu.

Artykuł Zaburzenia seksualne – jak leczyć? pochodzi z serwisu Mentaris.

Czym jest alkoholowy zespół abstynencyjny?

AZA najbardziej zagraża osobom, które nagle odstawią alkohol albo znacząco ograniczą jego spożycie, gdy do chwili odstawienia przyjmowały go w sposób ciągły bądź w dużej ilości. Charakterystyczne oznaki zespołu odstawienia mogą mieć różną postać. Wymienić tutaj można trwający kilka godzin kac, ale także poważniejsze objawy, które mogą przeciągać się od 7 do nawet 10 dni! Jeśli uzależnionego dręczą dolegliwości typowe dla drugiej grupy, koniecznie potrzebuje hospitalizacji. W przeciwnym wypadku syndrom odstawienia alkoholu może przekształcić się w zagrożenie dla jego zdrowia lub życia.

Za przykre symptomy zespołu abstynencyjnego odpowiada etanol, a konkretnie jego negatywny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy. Stosowany regularnie, stopniowo obniża aktywność neuroprzekaźników w mózgu. Narząd, z konieczności przyzwyczaja się do stałej obecności alkoholu, dzięki czemu organizm może choćby częściowo funkcjonować. Największe zmiany odnotowuje się w układzie hamującym mózgu (GABA) oraz pobudzającym ośrodkowy układ nerwowy (NMDA). Gwałtowne odcięcie od alkoholu zaburza pracę układów dostosowanych do stałych dostaw używki. Nagła zmiana pociąga za sobą szereg konsekwencji.

Niepokojące objawy syndromu odstawienia alkoholu

Objawy zespołu odstawienia alkoholu można podzielić na niepowikłane (łagodne) oraz powikłane. Pierwsze należą do większości przypadków, z jakimi spotykają się uzależnieni.

Nie wiążą się one z bezpośrednim zagrożeniem życia, mimo iż na jakiś czas wyłączają człowieka z normalnego funkcjonowania. Mają bardzo podobne oznaki jak wspomniany wyżej kac.

Abstynencyjny zespół alkoholowy w łagodnej postaci cechuje pojawienie się co najmniej trzech symptomów, takich jak:

– wymioty i/lub nudności

– nadmierna potliwość

– ból głowy

– nadwrażliwość na światło i dźwięki

– zaburzenia snu

– uczucie niepokoju lub stany lękowe

– ogólne osłabienie organizmu

– podwyższone ciśnienie tętnicze oraz przyspieszone bicie serca

– drżenie mięśni (dłoni, powiek itp.)

Niekiedy AZA przyjmuje bardziej złożoną, agresywniejszą formę. To rzadsze przypadki, zazwyczaj rozwijające się u nałogowców, nadużywających alkoholu w dużych dawkach oraz długotrwale. Jak wynika z badań, powikłany syndrom abstynencyjny zalicza się do maksymalnie 15% wszystkich sytuacji. Kiedy wystąpi, chory będzie wymagał uzupełnienia niedoboru witamin, wyrównania stężenia elektrolitów oraz nawodnienia. Uzależniony, u którego pojawił się powikłany zespół odstawienia alkoholu, wymaga specjalistycznego leczenia w warunkach szpitalnych. Nie wolno czekać, aż przykre dolegliwości samoistnie ustąpią. Wręcz przeciwnie, należy bezzwłocznie zgłosić się o pomoc.

Abstynencyjny zespół alkoholowy w powikłanej postaci:

– majaczenie alkoholowe, zaburzenia psychiatryczne, urojenia – chory wydaje się zdezorientowany, może mieć zaburzenia rytmu serca. Występuje też wzrost ciśnienia tętniczego. Jest to stan zagrożenia życia

– abstynencyjne napady drgawkowe, nieprawidłowo określane jako padaczka alkoholowa

– halucynoza alkoholowa, halucynacje wzrokowe, słuchowe czy dotykowe (przy zachowanej świadomości). Mogą występować nawet przez kilka tygodni

– zespół Wernickego-Korsakowa – szereg neurologiczno-psychiatrycznych objawów będących wynikiem niedoborów witaminy B1. Mogą mieć formę zaburzeń świadomości, trudności z poruszaniem się albo zaburzeń funkcji poznawczych

Syndrom odstawienia alkoholowego – jak pomóc?

O ile symptomy łagodnego zespołu abstynencyjnego można wyrównać domowymi metodami, tak w przypadku powikłanego AZA wizyta w szpitalu to konieczność. Osoba uzależniona zostaje błyskawicznie podpięta pod zestaw kroplówek i przechodzi tzw. detoks (odtrucie alkoholowe). Podaje się jej m.in. witaminę B1, potas oraz magnez.

Po zakończeniu detoksu pacjent opuszcza oddział detoksykacyjny, a lekarz zaleca mu powstrzymywanie się od spożywania alkoholu. Należy jednak pamiętać, że sama abstynencja nie wystarcza, aby uwolnić się od nałogu. Alkoholik nie ma zwykle wystarczającej motywacji, nie dostrzega jeszcze skali swojego uzależnienia lub też nie widzi w nim problemu. Dlatego po oczyszczeniu organizmu z toksyn pochodzących z alkoholu etylowego oraz uzupełnieniu płynów, kolejnym krokiem powinno być zgłoszenie się do poradni leczenia uzależnień. Bardzo skuteczne w takich sytuacjach jest psychoterapia alkoholowa. Uzależniony powinien pomyśleć o takim rozwiązaniu.

Artykuł Syndrom odstawienia alkoholu – objawy pochodzi z serwisu Mentaris.

Współwystępująca choroba afektywna dwubiegunowa i uzależnienie

Osoby z chorobą dwubiegunową doświadczają radykalnych zmian nastroju. Te „epizody” mogą trwać kilka dni lub tygodni. Mogą zdarzać się nawet kilka razy w tygodniu lub w roku. Jakie czynniki wpływają na rozwój choroby? Brak równowagi chemicznej w mózgu i genetyka, ale także traumatyczne środowisko. A jakie są skutki chorowania? Zaburzenie może prowadzić do kłopotów finansowych i prawnych, rozwoju uzależnień, problemów w relacjach i samobójstw. Wiele osób z chorobą afektywną dwubiegunową posiada pokusę nadużywania leków, narkotyków lub alkoholu w celu złagodzenia problemów spowodowanych ich stanem. Jest to jednak pierwszy krok do uruchomienia mechanizmów uzależnienia. 

Istnieją cztery rodzaje epizodów, które mogą wystąpić u osób z chorobą afektywną dwubiegunową. Zawierają:

Epizody maniakalne

Podczas epizodu maniakalnego osoba z chorobą afektywną dwubiegunową może być nadmiernie wesoła lub agresywna. Te epizody trwają tydzień lub dłużej i mogą wymagać hospitalizacji.

Epizody hipomanii

Istnieją tylko subtelne różnice między epizodem hipomanii a epizodem maniakalnym. Główna różnica polega na tym, że epizody hipomanii są krótsze, trwają co najmniej cztery dni i są mniej dotkliwe.

Duże epizody depresyjne

Te epizody sprawiają, że ludzie są przygnębieni i / lub niezainteresowani jakąkolwiek aktywnością. Aby spełnić kliniczną definicję epizodu, nastrój depresyjny osoby musi trwać co najmniej dwa tygodnie.

Epizody mieszane

Niektóre osoby z chorobą afektywną dwubiegunową mają mieszane epizody. Te epizody obejmują cechy epizodów maniakalnych, hipomanii i dużej depresji.

Zaburzenie dwubiegunowe wywołane substancjami psychoaktywnymi

Wielu chorych próbuje samodzielnie “leczyć” pojawiające się objawy choroby afektywnej dwubiegunowej stosując alkohol lub używki. Takie zachowania może stać się wstępem do rozwoju uzależnienia. Z kolei w przypadku osób, które są uzależnione częste używanie narkotyków powoduje fizyczne zmiany w mózgu. Najbardziej wyrazistą zmianę zaobserwować można w “systemie nagrody”, który sprawia, że ​​używanie narkotyków lub alkoholu jest odczuwane jako przyjemność. Jednak zmiany w układzie nagrody w mózgu prowadzą do kompulsywnych zachowań związanych z poszukiwaniem używek. Należy zaznaczyć, że nawet u osób, które były zdrowe psychicznie nim popadły w nałóg, mogą pojawić się objawy choroby dwubiegunowej. Z drugiej strony – symptomy choroby afektywnej dwubiegunowej często przypominają te, które towarzyszą uzależnieniu. Osoba, która przechodzi epizod manii, może wyglądać i zachowywać się jak ktoś pod wpływem substancji niebezpiecznych np. ma podwyższony nastrój i dodatkową energię. Osoby z ciężkim epizodem depresyjnym mogą również mieć takie same objawy, jak osoby na odwyku. 

Leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej i uzależnienia

Osoba uzależniona, która boryka się także ze współwystępującą chorobą afektywną dwubiegunową, potrzebuje pomocy specjalisty w postawieniu podwójnej diagnozy i wytyczeniu skutecznej ścieżki leczenia. Ponieważ objawy obu chorób mogą się pokrywać, ważne jest, aby udać się do doświadczonego psychiatry i psychoterapeuty. Leczenie współwystępujących zaburzeń wymaga bowiem jednoczesnego rozwiązania obu problemów. 

Artykuł Choroba dwubiegunowa afektywna a uzależnienie pochodzi z serwisu Mentaris.

Dlaczego nastolatki chorują na depresję?

Istnieje wiele powodów, dla których nastolatek może wpaść w depresję. Na przykład może mieć poczucie bezwartościowości, które związane jest z niską samooceną (media społecznościowe nieustannie kreują nierealne kanony urody). Ważnymi czynnikami są także oceny w szkole, status społeczny, pozycja wśród rówieśników, orientacja seksualna lub sytuacja w domu. Czasami depresja nastolatków może wynikać z burzliwych zmian, które mają miejsce w ich otoczeniu (śmierć kogoś bliskiego, rozwód rodziców, przeprowadzka). 

Jakie są objawy depresji u nastolatków?

Bardzo często głównym symptomem depresji będzie zauważalna zmiana w myśleniu i zachowaniu. Nastolatek może nie mieć motywacji, a nawet wycofać się z życia rodzinnego, zamykając drzwi do sypialni po szkole i pozostając w swoim pokoju przez wiele godzin. Zdarza się także, że występuje u niego nadmierna senność lub zmieniają się nawyki żywieniowe. Poniżej przedstawiam listę typowych objawów depresji u nastolatków: 

• Apatia,
• Skargi na bóle, w tym bóle głowy, brzucha, ból krzyża lub zmęczenie,
• Trudności z koncentracją,
• Trudności w podejmowaniu decyzji,
• Nadmierne poczucie winy,
• Nieodpowiedzialne zachowanie – na przykład zapominanie o obowiązkach, spóźnianie się na zajęcia, opuszczanie szkoły,
• Utrata zainteresowania jedzeniem lub kompulsywne przejadanie się, które powoduje szybką utratę lub przyrost masy ciała,
• Problemy z pamięcią,
• Zaabsorbowanie śmiercią i umieraniem,
• Buntownicze zachowanie,
• Smutek, niepokój lub poczucie beznadziejności,
• Czuwanie w nocy i spanie w ciągu dnia,
• Pogorszenie wyników w nauce,
• Używanie alkoholu lub narkotyków,
• Wycofanie się z życia towarzyskiego.

Objawy te nie muszą występować łącznie, lecz już kilka z nich może świadczyć o tym, że nastolatek potrzebuje wsparcia specjalisty. 

Jak leczy się depresję nastolatków?

Najlepszym efektem leczenia depresji u nastolatków jest równoczesne leczenie farmakologiczne zlecone przez psychiatrę i równoległa psychoterapia. Pomocna jest również terapia rodzinna, jeśli konflikt rodzinny jest jednym z ważnych czynników wpływających na stan psychiczny dziecka. Nastolatek będzie również potrzebował wsparcia rodziny lub nauczycieli, w rozwiązywaniu problemów szkolnych lub rówieśniczych. Najważniejszym krokiem jest jednak zgłoszenie się do specjalisty i przeprowadzenie konsultacji. A jeśli nastolatek faktycznie zmaga się z depresją – należy odpowiednio zaplanować proces leczenia, który pozwoli mu odzyskać równowagę i powrócić do dawnego życia. 

Artykuł Depresja u nastolatka pochodzi z serwisu Mentaris.