W naszym społeczeństwie istnieje duża niepewność co do tego, co faktycznie dzieje się podczas sesji terapeutycznej, jakie rodzaje problemów “nadają się” do terapii oraz jakie korzyści może przynieść sesja terapeutyczna. Odpowiadam na kilka typowych pytań – i błędnych przekonań – o tym, czym jest terapia, czym nie jest i jak naprawdę działa.

Czy muszę być poważnie chory, żeby iść do terapeuty?

Nie. Myślenie, że trzeba być poważnie chorym, żeby korzystać ze wsparcia psychologicznego jest mitem. Podczas gdy niektórzy terapeuci specjalizują się w poważnych zaburzeniach psychicznych, jak np. schizofrenii, wielu koncentruje się na pomaganiu klientom w radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami, takimi jak doskonalenie umiejętności rodzicielskich, wzmacnianie umiejętności radzenia sobie ze stresem czy wsparcie po rozwodzie. Tak jak niektórzy lekarze specjalizują się w leczeniu chorób zagrażających życiu, podczas gdy inni leczą choroby „codzienne”, takie jak grypa, kaszel i przeziębienie, tak psychoterapeuci mogą służyć szerokiemu gronu klientów z różnymi potrzebami i celami.

Co właściwie dzieje się podczas sesji terapeutycznej?

Na początku sesji terapeuta zazwyczaj zaprasza Cię do podzielenia się tym, co dzieje się w Twoim życiu, o czym myślisz, co Cię niepokoi lub czy są jakieś cele, o których chciałbyś porozmawiać. Terapeuta będzie słuchał i może robić notatki podczas mówienia. Nie będziesz krytykowany, ani osądzany. To specjalny, wyjątkowy rodzaj relacji, w której możesz powiedzieć dokładnie co czujesz bez obawy, że zranisz czyjeś uczucia, zepsujesz związek lub zostaniesz w jakikolwiek sposób ukarany. Wszystko, co chcesz – lub potrzebujesz – powiedzieć, jest w porządku.

Czy będę musiał rozmawiać o swoim dzieciństwie?

Niekoniecznie. Wiele osób uważa, że ​​wizyta u terapeuty oznacza rozmowę o tym, jakie relacje były między Tobą a rodzicami w czasach dziecięcych. To mit. To, o czym będziesz mówić podczas sesji terapeutycznej, będzie w dużej mierze zależało od Twojej wyjątkowej sytuacji. W zależności od celów, nie musisz mówić tak dużo o swojej przeszłości. Terapia może się skupiać na teraźniejszości i przyszłości, którą pragniesz stworzyć.

Czy rozmowa z przyjacielem/rodziną może zastąpić terapię?

Sesja terapeutyczna to przede wszystkim profesjonalna pomoc. To też przestrzeń, w której nie musisz się martwić, że zranisz czyjeś uczucia (mamy/żony/przyjaciela) – możesz być całkowicie szczery. Oznacza to również, że masz przestrzeń do szybszego i skuteczniejszego rozwiązywania problemów. Na dłuższą metę jest to lepsze dla Ciebie i wszystkich innych osób zaangażowanych w Twoje życie.

O co mogę zapytać podczas sesji – przykłady

Moim głównym zadaniem jest podążanie za Tobą, jednocześnie opiekując się procesem. Wśród pytań mogą pojawić się poniższe: 

• Co Cię do mnie sprowadza?
• Jak zazwyczaj czujesz się z tym problemem?
• Jak ogólnie opisałbyś swój nastrój?
• Czego oczekujesz od procesu terapeutycznego

Co istotne – tu nie ma złych, ani dobrych odpowiedzi.

Ile trwa pojedyncza sesja i w jaki sposób się odbywa?

Jedna sesja trwa 45 minut. Istnieje możliwość terapii online, dzięki czemu możesz skorzystać ze wsparcia niezależnie od miejsca, w którym się znajdujesz. Więcej informacji o sesjach online znajduje się tutaj.

Artykuł Pierwsza sesja terapeutyczna – pytania i odpowiedzi pochodzi z serwisu Mentaris.

Czym jest seksoholizm?

Uzależnienie od seksu to kompulsywna potrzeba wykonywania czynności seksualnych w celu osiągnięcia gratyfikacji, które osoba z zaburzeniami związanymi z nadużywaniem alkoholu/narkotyków uzyskuje po spożyciu napoju/substancji niebezpiecznej. Dla niektórych osób uzależnienie od seksu może być bardzo niebezpieczne i powodować poważne trudności w nawiązywaniu i budowaniu trwałych związków. Podobnie jak uzależnienie od narkotyków lub alkoholu, może mieć negatywny wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne, relacje osobiste, jakość życia i bezpieczeństwo danej osoby. Zdarza się, że osoba uzależniona od seksu będzie szukać wielu partnerów seksualnych, chociaż samo w sobie niekoniecznie jest to oznaką zaburzenia. Seksoholizm objawia się również jako kompulsywna potrzeba masturbacji, oglądania pornografii lub przebywania w sytuacjach stymulujących seksualnie.

Przyczyny uzależnienia

Dokładne przyczyny uzależnienia seksualnego są nadal badane. Medical News Today stwierdza, że ​​uważa się, iż uzależnienie seksualne może być związane z różnicami chemicznymi w mózgu lub nieprawidłowościami biochemicznymi (ponieważ leki psychotropowe i przeciwdepresyjne mogą być stosowane do skutecznego leczenia uzależnienia seksualnego w wielu przypadkach). Badania wskazują również, że zmiany chorobowe występujące w pewnych obszarach mózgu mogą powodować kompulsywne zachowania seksualne. Inni badacze sugerują, że uzależnienie od seksu zwykle dotyka osoby z rodzin dysfunkcyjnych. Seksoholik mógł być np. w przeszłości wykorzystywany przez inne osoby. Moim zdaniem do każdego przypadku należy podejść indywidualnie. 

Jakie są objawy uzależnienia od seksu?

Jedną z cech charakterystycznych może być ukrywanie swoich zachowań przed małżonkami, partnerami i członkami rodziny. Seksoholicy mogą kłamać na temat swoich działań lub angażować się w nie w taki sposób, aby nie można było ich przyłapać. 

Ale czasami objawy są obecne i zauważalne. Osoba może być uzależniona od seksu, jeśli wykazuje niektóre lub wszystkie z następujących objawów:

• chroniczne, obsesyjne myśli i fantazje seksualne,
• kompulsywne relacje z wieloma partnerami, w tym z nieznajomymi,
• zaabsorbowanie seksem, nawet jeśli przeszkadza to w życiu codziennym, produktywności, wydajności pracy itp.,
• niemożność zatrzymania lub kontrolowania zachowań,
• narażanie siebie lub innych na niebezpieczeństwo z powodu zachowań seksualnych,
• poczucie wyrzutów sumienia lub poczucia winy po seksie,
• spędzanie ogromnej ilości czasu związanego z: poszukiwaniem seksualnych sytuacji, oddawaniu się seksualnym eskapadom,
• uczucie wzrastającego nienasycenia
• doświadczanie innych negatywnych konsekwencji osobistych lub zawodowych.

Należy pamiętać, że czerpanie przyjemności z aktywności seksualnej nie jest oznaką uzależnienia od seksu. Seks to zdrowa ludzka czynność i cieszenie się nim jest naturalne. Ponadto różnice w poziomie zainteresowania seksualnego między partnerami nie oznaczają, że jeden z partnerów jest uzależniony od seksu. Jeśli jednak mamy podejrzenia, że my lub nasz bliski może chorować na seksoholizm – warto skonsultować się z ekspertem, z którym wspólnie przyjrzycie się temu obszarowi. 

Artykuł Seksoholizm – czym jest i jak go rozpoznać? pochodzi z serwisu Mentaris.

Współuzależnienie – czym jest i jak je rozpoznać?

Pojęcie współuzależnienia pierwotnie wykorzystywane było głównie w obszarze terapii rodzin alkoholowych. Obecnie używane jest w określeniu stanu osób, które znajdują się w bezpośrednim otoczeniu osoby uzależnionej. Objawy współuzależnienia mogą rozwinąć się bowiem przy każdym uzależnieniu: od alkoholu, narkotyków po uzależnienia behawioralne. Czym zatem dokładnie jest współuzależnienie? W dużym skrócie – to m.in. stany napięcia, niepokoju, przygnębienia i zaburzeń emocjonalnych, które powstają w okresie adaptacji do dużych zmian życiowych lub do stresującego wydarzenia życiowego i zazwyczaj utrudniają społeczne przystosowanie i efektywne działania.

W sieci współuzależnienia

Osobą współuzależnioną może być partner, małżonek, rodzic, a nawet przyjaciel osoby, która zmaga się z uzależnieniem. To co jest istotne w tej sytuacji – współuzależnienie nie jest chorobą. Jak już zostało wspomniane, współuzależnienie jest nieprawidłowym przystosowaniem się do sytuacji trudnej i problemowej, jaką niewątpliwie jest uzależnienie bliskiej osoby.

Jak możemy rozpoznać objawy współuzależnienia?

Zachowania i reakcje osób współuzależnionych mogą być bardzo zróżnicowane. Podczas mojej pracy z osobami współuzależnionymi najczęściej spotykam się z poniższymi objawami: 

• • Próby myślenia za osobę uzależnioną, w tym planowanie jej życia.
  • Poczucie winy, często występujące bez powodu.
  • Problemy z określeniem własnych potrzeb (zazwyczaj występuje przekonanie, że inni wiedzą lepiej, czego obecnie potrzebuję).

• Trudności w odróżnieniu własnych myśli i uczuć od myśli i uczuć uzależnionego.
• Brak czasu (i często chęci), aby zatroszczyć się o siebie. 
• Idealizowanie innych osób i krytykowanie siebie. 
• Dopuszczanie się kłamstwa w celu “ochrony” najbliższych, uzależnionych.
• Uczucie, że wciąż coś “MUSZĘ”, a nie “MOGĘ”/”CHCĘ”.
• Brak spontaniczności w życiu.
• Trudności w przebywaniu sam na sam ze sobą (i swoimi myślami). 

Powyższa lista jest jedynie częścią możliwych zachowań. Wspólną podstawą ich wszystkich jest fakt, że odbierają możliwość prowadzenia życia pełnego satysfakcji. W krótszej perspektywie mogą wydawać się skuteczne. W dłużej – zdecydowanie pogarszają jakość życia. 

Czy można wyleczyć współuzależnienie?

Współuzależnienie, podobnie jak samo uzależnienie wymaga podjęcia terapii. Ważne jest, by członek rodziny osoby uzależnionej szukał profesjonalnej pomocy także dla siebie – aby mógł dowiedzieć się, jak ważne są granice, dbanie o siebie i odpowiedni poziom wsparcia emocjonalnego. Gdy obie strony zostaną poddane leczeniu, będziecie mogli wrócić do siebie i porozumiewać się w zdrowy, konstruktywny sposób. 

Terapia nie sprawi, że odwrócisz się od ukochanej osoby, ani nie narazisz jej na niebezpieczeństwo. Profesjonalne wsparcie pozwoli Ci jednak skierować energię na siebie i odzyskać kontrolę nad SWOIM życiem. 

Artykuł Współuzależnienie – czym jest i jak je rozpoznać? pochodzi z serwisu Mentaris.

Nie pozwól się obwiniać 

To typowe dla alkoholików, którzy próbują przypisać odpowiedzialność za swój stan osobom z otoczenia (ewentualnie sytuacji, w której się znajdują). Często możesz usłyszeć „Piję przez Ciebie”. Nie bierz jednak tego do siebie. Jeśli Twój bliski faktycznie choruje na alkoholizm, prawdopodobnie będzie pić bez względu na to, co zrobisz lub powiesz. To nie Twoja wina.

Nie odbieraj tego osobiście

Kiedy alkoholicy obiecują, że już nigdy nie będą pić, ale po krótkim czasie wracają do picia, członkowie rodziny łatwo przyjmują złamane obietnice i kłamstwa do siebie. Możesz myśleć: „Jeśli on/a naprawdę mnie kocha, nie okłamałby/okłamałaby mnie”. Prawda jednak jest taka, że jeśli naprawdę uzależnili się od alkoholu, chemia ich mózgu mogła się zmienić do tego stopnia, że ​​są całkowicie zaskoczeni niektórymi wyborami, których dokonują. Innymi słowy – mogą nie mieć kontroli nad własnym procesem decyzyjnym.

Nie próbuj przejąć kontroli

Wielu członków rodzin alkoholików w naturalny sposób próbuje wszystkiego, co przychodzi im do głowy, aby skłonić ukochaną osobę do zaprzestania picia. Niestety, zwykle powoduje to, że czują się samotni w problemie i sfrustrowani. Możesz oczywiście myśleć, że na pewno jest coś, co możesz zrobić. Ale rzeczywistość jest taka, że ​​nawet alkoholicy nie są w stanie kontrolować swojego picia, chociaż próbują. A próba przejęcia przez Ciebie kontroli do niczego nie doprowadzi.

Pozwól działać ekspertom

Nie możesz samodzielnie w szybki sposób wyleczyć z choroby alkoholika. Alkoholicy zwykle przechodzą przez kilka etapów, zanim będą gotowi do zmiany. Dopóki alkoholik nie zacznie rozważać porzucenia nałogu, wszelkie działania, które podejmujesz, aby „pomóc” mu często napotykają na opór. Możesz jednak wesprzeć go w inny sposób – np. organizując interwencję rodzinną lub wesprzeć w poszukiwaniu specjalisty, który pomoże mu wyjść z uzależnienia. 

Zachowaj otwartość

Wiele osób uzależnionych od alkoholu mówi: „Nie mam problemu, więc nie mów nikomu, o tym co się dzieje”. Alkoholicy zazwyczaj nie chcą, aby ktokolwiek wiedział o ich nałogu, czy znał poziom i częstotliwość spożycia alkoholu. Jeśli członkowie rodziny próbują „pomóc” w ukrywaniu choroby, poniekąd biorą udział w zaprzeczaniu istnienia problemu. Otwarte i uczciwe podejście jest najlepszym rozwiązaniem. 

Stawiaj granice

Akceptowanie niedopuszczalnego zachowania zwykle zaczyna się od jakiegoś drobnego incydentu, z którym członkowie rodziny się otrząsają: „Po prostu za dużo wypił/a”. Ale następnym razem zachowanie może się powtórzyć, a nawet pogłębić. Efekt? Powoli zaczynasz akceptować coraz bardziej niedopuszczalne incydenty i zanim zdasz sobie z tego sprawę, możesz znaleźć się w pełnym przemocy związku. Pamiętaj – nie musisz akceptować w swoim życiu niedopuszczalnego zachowania. Masz wybór.

Jeśli jednak czujesz, że potrzebujesz wsparcia – zachęcam do konsultacji. To Twoje życie i nie musisz godzić się na to, aby choroba bliskiej osoby odbierała Ci radość i energię.

Artykuł Jak postępować z alkoholikiem? pochodzi z serwisu Mentaris.

Czym jest prężność psychiczna?

Odporność psychiczną, czy też prężność psychiczną zdefiniować można jako naszą zdolność do pomyślnego przystosowania się do zadań życiowych w obliczu niekorzystnej sytuacji społecznej lub niekorzystnych warunków. Nieszczęścia i stres mogą bowiem dotyczyć różnych obszarów naszego życia: problemów rodzinnych, w relacjach, czy związanych z pracą i finansami. Prężność psychiczna postrzegana jest również jako istotny zasób prozdrowotny. Co to oznacza w praktyce? Wysoka odporność psychiczna sprzyja doświadczaniu większej liczby emocji pozytywnych, a także sprawia, że lepiej radzimy sobie z emocjami trudnymi- smutkiem, złością czy lękiem. Dodatkowo osoby, które charakteryzuje wysoki poziom prężności psychicznej są mocniej “chronione” w przypadku doświadczania obciążających wydarzeń i mniej narażone na uruchomienie się zachowań depresyjnych.

Styl życia ma wpływ na prężność psychiczną

Nasz styl życia zmienił się dość dramatycznie w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat, głównie z powodu postępu technologicznego i Internetu. Dr Martin Hilbert z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis obliczył, że codziennie otrzymujemy pięć razy więcej informacji niż w 1986 r. Ilość informacji, które wytwarzamy w ciągu dnia za pośrednictwem poczty elektronicznej, portali społecznościowych i wiadomości tekstowych, jest równa objętości sześciu gazet, w porównaniu z dwoma i pół w latach osiemdziesiątych. Żyjemy w przeciążeniu poznawczym, a przecież istnieje granica tego, z iloma rzeczami nasz mózg może sobie poradzić w tym samym czasie. Duża liczba danych, presja społeczeństwa, szybkość życia – to z kolei może nadwyrężyć naszą odporność, doprowadzając do zmian w zachowaniu, sposobie myślenia i reakcji na bodźcie zewnętrzne. 

Uzależnienie a prężność psychiczna

Warto przyjrzeć się wynikom badań, które ukazały się w magazynie Science Direct.* Badaniami objęto 90 osób uzależnionych od alkoholu, które zgłosiły się dobrowolnie lub zostały skierowane na terapię antyalkoholową do Poradni Leczenia Uzależnień w Łodzi. Poniżej najważniejsze wnioski:

• osoby uzależnione od alkoholu wykazują nieco niższy poziom prężności w porównaniu z ogólną populacją,
• dotyczy to głównie trzech aspektów: wytrwałości i determinacji w działaniu; otwartości na nowe doświadczenia i poczucia humoru; tolerowania niepowodzeń i traktowania życia jako wyzwania,
• płeć ani wiek badanych nie miały dużego wpływu na otrzymane wyniki.

Można zatem śmiało powiedzieć, że istnieje silne powiązanie między prężnością psychiczną, a uzależnieniem. Właśnie dlatego podczas terapii tak istotne jest, aby spojrzeć holistycznie na osobę, jej problem i historię. Być może uzależnienie od alkoholu, narkotyków, czy innych substancji niebezpiecznych jest czubkiem góry lodowej. A podczas sesji razem z doświadczonym terapeutą będziesz mógł nie tylko zaopiekować się obszarem uzależnień, ale także przyjrzeć się swojemu całemu życiu.

*”Prężność psychiczna a zadowolenie z życia osób uzależnionych od alkoholu”, Nina Ogińska-Bulik Uniwersytet Łódzki, Instytut Psychologii, Łódź, Polska

Artykuł Prężność psychiczna a uzależnienia pochodzi z serwisu Mentaris.

Niebezpieczna para

W jednym z wywiadów Bogusław Habrat, kierownik Zespołu Profilaktyki i Leczenia Uzależnień Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie tłumaczy, że według szacunków aż 75-80% osób nadużywających alkohol popada w stany depresyjne. 

I choć większość z takich nastrojów przemija spontanicznie, to zdarza się, że konieczne jest włączenie dodatkowego leczenia.

Jak wyjaśnia ekspert – w latach 80. w II Klinice Psychiatrycznej IPiN przebadano osoby cierpiące na zaburzenia afektywne. Analiza wyników pozwoliła wysunąć wniosek, że wiele przypadków depresji w rzeczywistości było nierozpoznanym alkoholizmem. Pacjenci wspominali o złym stanie psychicznym, lekarz skupiał się na leczeniu depresji, lecz po bardziej szczegółowym zebraniu wywiadu okazywało się, że stany obniżonego nastroju były związane z uzależnieniem od alkoholu. Efekt? Uzależniony brał leki przeciwdepresyjne i nadal pił. To z kolei przyczyniało się do lekooporności i stanowiło poważne zagrożenie dla życia.

Korelacja depresja i uzależnienia

Depresja i uzależnienie najczęściej korelują na dwa sposoby. Po pierwsze, długotrwałe używanie narkotyków lub alkoholu może wywołać objawy depresji. Należą do nich: uczucie przytłoczenia prostymi zadaniami, uczucie żalu, letarg. Jeśli dojdzie do uzależnienia od narkotyków lub alkoholu, uzależniony jest narażony na coraz gorsze epizody depresyjne w okresach odstawienia. W rzeczywistości próba zaprzestania używania bez profesjonalnej pomocy często skutkuje pogłębieniem depresji.

Po drugie, depresja może posłużyć jako zapalnik, do “samoleczenia” swojego stanu poprzez nadużywanie substancji niebezpiecznych. Używanie alkoholu lub narkotyków w celu maskowania depresji nigdy jednak nie jest dobrym pomysłem. Nawet jeśli we wczesnych stadiach odczuwamy uczucie ulgi, w dłuższej perspektywie czasu nadużywanie substancji psychoaktywnych lub alkoholu z pewnością pogorszy wszystkie objawy depresji, których może doświadczyć dana osoba.

Jeśli alkohol lub narkotyki są używane przez dłuższy czas, tolerancja danej osoby na wybrane przez nich substancje prawdopodobnie wzrośnie. Do uśmierzenia bólu potrzeba będzie coraz więcej narkotyków lub alkoholu. Bez profesjonalnej pomocy uzależnienie może nastąpić niestety o wiele szybciej. 

Depresja a obniżony nastrój

Osoby uzależnione od alkoholu często mogą także odczuwać obniżony nastrój. Jak zatem ustalić – czy to jeszcze smutek, czy to już depresja? Najważniejszą różnicą to czas trwania. Jeśli objawy trwają najwyżej kilka dni, to nie jest to jeszcze depresja. Jeśli jednak utrzymują się co najmniej od dwóch tygodni, to znak, że mamy do czynienia z poważną chorobą. Dodatkowo smutek, który jest objawem depresji, zazwyczaj idzie w parze z innymi objawami np. bezsennością, spowolnieniem w działaniu, utratą apetytu. Dla osób chorych na depresję wykonanie prostych, codziennych czynności zaczyna być dużym wyzwaniem, a rzeczy, które były dla nich wcześniej ważne tracą na znaczeniu. 

Jeśli pacjent otrzyma podwójną diagnozę depresji i uzależnienia, dla jego wyzdrowienia ważne jest, aby te dwie kwestie zostały potraktowane obok siebie podczas programu leczenia uzależnień. Tylko w takiej sytuacji możliwe będzie całkowite wyleczenie objawów i powrót do normalnego życia. 

Artykuł Depresja, czy uzależnienie? Co występuje jako pierwsze? pochodzi z serwisu Mentaris.

Skąd biorą się zaburzenia seksualne?

W większości przypadków zaburzenia seksualne mają silny związek z psychiką, dlatego często określa się je także jako zaburzenia psychoseksualne. Mogą na przykład stanowić skutek doświadczonej traumy lub niewłaściwej edukacji seksualnej. Znacznie rzadziej podłożem zaburzeń seksualnych są nieprawidłowości czysto fizjologiczne albo biologiczne.

Wbrew pozorom zaburzenia seksualności u mężczyzn i kobiet nie są rzadkie. W mniejszym lub większym stopniu doświadcza ich ponad połowa populacji. Zwykle jednak po pomoc sięgają ci, których życie uległo znacznemu utrudnieniu w wyniku zaburzeń. Często motywacją stają się sytuacje kryzysowe, które rodzą nieprzyjemne konsekwencje. Tym bardziej warto zdawać sobie sprawę z faktu, że nieleczone zaburzenia seksualne postępują, mogąc skutkować kolejnymi, poważnymi chorobami. Dlatego nigdy nie jest za wcześnie, by sięgnąć po pomoc wykwalifikowanego pod tym kątem seksuologa lub psychoterapeuty.

Jak leczyć zaburzenia seksualne?

Aby właściwie leczyć zaburzenia seksualne, w pierwszej kolejności należy rzetelnie zdiagnozować, z jakim dokładnie rodzajem mamy do czynienia. Wśród zaburzeń seksualnych wyróżniamy parafilie, zaburzenia tożsamości płciowej oraz dysfunkcje seksualne. Najczęstsze zaburzenia seksualne, z którymi pacjenci zgłaszają się do seksuologów lub psychoterapeutów, to tzw. dysfunkcje seksualne. Zwykle dotyczą one braku odczuwania potrzeb seksualnych lub, wręcz przeciwnie, ich skrajnego odczuwania. Do dysfunkcji seksualnych zaliczamy również zaburzenia erekcji u mężczyzn lub nawilżenia u kobiet, brak orgazmu lub ból podczas stosunku. W przypadku dysfunkcji seksualnych nierzadko stosowane jest leczenie farmakologiczne, jednak bardzo duże znaczenie ma również psychoterapia. Dzięki niej można zdiagnozować psychiczne podłoże dysfunkcji, często zupełnie nieuświadomione przez pacjenta, i najskuteczniej uporać się z problemem.

Zaburzenia identyfikacji płciowej diagnozowane są u osób, które przez długi czas (minimum dwa lata) utożsamiają się z płcią inną niż posiadana. Tego rodzaju zaburzenia mają poważny wpływ na samopoczucie pacjenta, nierzadko prowadząc do depresji wynikającej z konieczności życia w nieakceptowanym ciele. W przypadku zaburzeń identyfikacji płciowej leczenie opiera się zatem przede wszystkim na terapii hormonalnej oraz zabiegach chirurgicznych, które mają na celu zmianę płci na właściwą. Jednocześnie warto w tym czasie korzystać ze wsparcia psychoterapeuty.

Parafilie to najpoważniejsze zaburzenia seksualne, ponieważ stanowią one potencjalne zagrożenie dla zdrowia i życia zarówno pacjenta, jak i jego otoczenia. W przypadku parafilii odczuwany jest popęd seksualny, który dotyczy nietypowych dla normalnych czynności seksualnych podmiotów lub przedmiotów, okoliczności oraz działań. Najczęściej spotykane parafilie to różnego rodzaju fetyszyzm, ale także ekshibicjonizm, sadomasochizm oraz pedofilia. Co ważne, za parafilię nie uznaje się masturbacji ani orientacji homo- lub biseksualnej. W przypadku parafilii pożądane skutki może przynieść zarówno farmakologia, jak i psychoterapia seksoholizmu.

Artykuł Zaburzenia seksualne – jak leczyć? pochodzi z serwisu Mentaris.

Czym jest alkoholowy zespół abstynencyjny?

AZA najbardziej zagraża osobom, które nagle odstawią alkohol albo znacząco ograniczą jego spożycie, gdy do chwili odstawienia przyjmowały go w sposób ciągły bądź w dużej ilości. Charakterystyczne oznaki zespołu odstawienia mogą mieć różną postać. Wymienić tutaj można trwający kilka godzin kac, ale także poważniejsze objawy, które mogą przeciągać się od 7 do nawet 10 dni! Jeśli uzależnionego dręczą dolegliwości typowe dla drugiej grupy, koniecznie potrzebuje hospitalizacji. W przeciwnym wypadku syndrom odstawienia alkoholu może przekształcić się w zagrożenie dla jego zdrowia lub życia.

Za przykre symptomy zespołu abstynencyjnego odpowiada etanol, a konkretnie jego negatywny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy. Stosowany regularnie, stopniowo obniża aktywność neuroprzekaźników w mózgu. Narząd, z konieczności przyzwyczaja się do stałej obecności alkoholu, dzięki czemu organizm może choćby częściowo funkcjonować. Największe zmiany odnotowuje się w układzie hamującym mózgu (GABA) oraz pobudzającym ośrodkowy układ nerwowy (NMDA). Gwałtowne odcięcie od alkoholu zaburza pracę układów dostosowanych do stałych dostaw używki. Nagła zmiana pociąga za sobą szereg konsekwencji.

Niepokojące objawy syndromu odstawienia alkoholu

Objawy zespołu odstawienia alkoholu można podzielić na niepowikłane (łagodne) oraz powikłane. Pierwsze należą do większości przypadków, z jakimi spotykają się uzależnieni.

Nie wiążą się one z bezpośrednim zagrożeniem życia, mimo iż na jakiś czas wyłączają człowieka z normalnego funkcjonowania. Mają bardzo podobne oznaki jak wspomniany wyżej kac.

Abstynencyjny zespół alkoholowy w łagodnej postaci cechuje pojawienie się co najmniej trzech symptomów, takich jak:

– wymioty i/lub nudności

– nadmierna potliwość

– ból głowy

– nadwrażliwość na światło i dźwięki

– zaburzenia snu

– uczucie niepokoju lub stany lękowe

– ogólne osłabienie organizmu

– podwyższone ciśnienie tętnicze oraz przyspieszone bicie serca

– drżenie mięśni (dłoni, powiek itp.)

Niekiedy AZA przyjmuje bardziej złożoną, agresywniejszą formę. To rzadsze przypadki, zazwyczaj rozwijające się u nałogowców, nadużywających alkoholu w dużych dawkach oraz długotrwale. Jak wynika z badań, powikłany syndrom abstynencyjny zalicza się do maksymalnie 15% wszystkich sytuacji. Kiedy wystąpi, chory będzie wymagał uzupełnienia niedoboru witamin, wyrównania stężenia elektrolitów oraz nawodnienia. Uzależniony, u którego pojawił się powikłany zespół odstawienia alkoholu, wymaga specjalistycznego leczenia w warunkach szpitalnych. Nie wolno czekać, aż przykre dolegliwości samoistnie ustąpią. Wręcz przeciwnie, należy bezzwłocznie zgłosić się o pomoc.

Abstynencyjny zespół alkoholowy w powikłanej postaci:

– majaczenie alkoholowe, zaburzenia psychiatryczne, urojenia – chory wydaje się zdezorientowany, może mieć zaburzenia rytmu serca. Występuje też wzrost ciśnienia tętniczego. Jest to stan zagrożenia życia

– abstynencyjne napady drgawkowe, nieprawidłowo określane jako padaczka alkoholowa

– halucynoza alkoholowa, halucynacje wzrokowe, słuchowe czy dotykowe (przy zachowanej świadomości). Mogą występować nawet przez kilka tygodni

– zespół Wernickego-Korsakowa – szereg neurologiczno-psychiatrycznych objawów będących wynikiem niedoborów witaminy B1. Mogą mieć formę zaburzeń świadomości, trudności z poruszaniem się albo zaburzeń funkcji poznawczych

Syndrom odstawienia alkoholowego – jak pomóc?

O ile symptomy łagodnego zespołu abstynencyjnego można wyrównać domowymi metodami, tak w przypadku powikłanego AZA wizyta w szpitalu to konieczność. Osoba uzależniona zostaje błyskawicznie podpięta pod zestaw kroplówek i przechodzi tzw. detoks (odtrucie alkoholowe). Podaje się jej m.in. witaminę B1, potas oraz magnez.

Po zakończeniu detoksu pacjent opuszcza oddział detoksykacyjny, a lekarz zaleca mu powstrzymywanie się od spożywania alkoholu. Należy jednak pamiętać, że sama abstynencja nie wystarcza, aby uwolnić się od nałogu. Alkoholik nie ma zwykle wystarczającej motywacji, nie dostrzega jeszcze skali swojego uzależnienia lub też nie widzi w nim problemu. Dlatego po oczyszczeniu organizmu z toksyn pochodzących z alkoholu etylowego oraz uzupełnieniu płynów, kolejnym krokiem powinno być zgłoszenie się do poradni leczenia uzależnień. Bardzo skuteczne w takich sytuacjach jest psychoterapia alkoholowa. Uzależniony powinien pomyśleć o takim rozwiązaniu.

Artykuł Syndrom odstawienia alkoholu – objawy pochodzi z serwisu Mentaris.

Współwystępująca choroba afektywna dwubiegunowa i uzależnienie

Osoby z chorobą dwubiegunową doświadczają radykalnych zmian nastroju. Te „epizody” mogą trwać kilka dni lub tygodni. Mogą zdarzać się nawet kilka razy w tygodniu lub w roku. Jakie czynniki wpływają na rozwój choroby? Brak równowagi chemicznej w mózgu i genetyka, ale także traumatyczne środowisko. A jakie są skutki chorowania? Zaburzenie może prowadzić do kłopotów finansowych i prawnych, rozwoju uzależnień, problemów w relacjach i samobójstw. Wiele osób z chorobą afektywną dwubiegunową posiada pokusę nadużywania leków, narkotyków lub alkoholu w celu złagodzenia problemów spowodowanych ich stanem. Jest to jednak pierwszy krok do uruchomienia mechanizmów uzależnienia. 

Istnieją cztery rodzaje epizodów, które mogą wystąpić u osób z chorobą afektywną dwubiegunową. Zawierają:

Epizody maniakalne

Podczas epizodu maniakalnego osoba z chorobą afektywną dwubiegunową może być nadmiernie wesoła lub agresywna. Te epizody trwają tydzień lub dłużej i mogą wymagać hospitalizacji.

Epizody hipomanii

Istnieją tylko subtelne różnice między epizodem hipomanii a epizodem maniakalnym. Główna różnica polega na tym, że epizody hipomanii są krótsze, trwają co najmniej cztery dni i są mniej dotkliwe.

Duże epizody depresyjne

Te epizody sprawiają, że ludzie są przygnębieni i / lub niezainteresowani jakąkolwiek aktywnością. Aby spełnić kliniczną definicję epizodu, nastrój depresyjny osoby musi trwać co najmniej dwa tygodnie.

Epizody mieszane

Niektóre osoby z chorobą afektywną dwubiegunową mają mieszane epizody. Te epizody obejmują cechy epizodów maniakalnych, hipomanii i dużej depresji.

Zaburzenie dwubiegunowe wywołane substancjami psychoaktywnymi

Wielu chorych próbuje samodzielnie “leczyć” pojawiające się objawy choroby afektywnej dwubiegunowej stosując alkohol lub używki. Takie zachowania może stać się wstępem do rozwoju uzależnienia. Z kolei w przypadku osób, które są uzależnione częste używanie narkotyków powoduje fizyczne zmiany w mózgu. Najbardziej wyrazistą zmianę zaobserwować można w “systemie nagrody”, który sprawia, że ​​używanie narkotyków lub alkoholu jest odczuwane jako przyjemność. Jednak zmiany w układzie nagrody w mózgu prowadzą do kompulsywnych zachowań związanych z poszukiwaniem używek. Należy zaznaczyć, że nawet u osób, które były zdrowe psychicznie nim popadły w nałóg, mogą pojawić się objawy choroby dwubiegunowej. Z drugiej strony – symptomy choroby afektywnej dwubiegunowej często przypominają te, które towarzyszą uzależnieniu. Osoba, która przechodzi epizod manii, może wyglądać i zachowywać się jak ktoś pod wpływem substancji niebezpiecznych np. ma podwyższony nastrój i dodatkową energię. Osoby z ciężkim epizodem depresyjnym mogą również mieć takie same objawy, jak osoby na odwyku. 

Leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej i uzależnienia

Osoba uzależniona, która boryka się także ze współwystępującą chorobą afektywną dwubiegunową, potrzebuje pomocy specjalisty w postawieniu podwójnej diagnozy i wytyczeniu skutecznej ścieżki leczenia. Ponieważ objawy obu chorób mogą się pokrywać, ważne jest, aby udać się do doświadczonego psychiatry i psychoterapeuty. Leczenie współwystępujących zaburzeń wymaga bowiem jednoczesnego rozwiązania obu problemów. 

Artykuł Choroba dwubiegunowa afektywna a uzależnienie pochodzi z serwisu Mentaris.

Oszczędność czasu i pieniędzy

Terapia w wersji online eliminuje większość dodatkowych wydatków i sprawia, że ​​finalnie pomoc jest znacznie tańsza. Rozmawiając ze specjalistą z własnego domu, oszczędzasz pieniądze wydane na paliwo, czy bilet. To co, warto podkreślić – oszczędzasz także czas, którego obecnie każdy z nas ma tak mało. Nie musisz stać w korku, czekać pod gabinetem, by następnie wrócić do domu lub pracy. W efekcie czas poświęcony na pojedynczą sesję skraca się np. z 2 godzin jedynie do czasu wizyty. 

Wygodne rozwiązanie

Sesje z terapeutą mogą odbywać się, gdy jesteś w domu, w pracy lub w dowolnym miejscu z dostępem do internetu. Nie musisz mocno modyfikować planu swojego dnia, czy przyzwyczajeń, aby uczestniczyć w spotkaniu. Terapia online jest całkowicie dostosowana do Twojego harmonogramu dnia. 

Terapia online jest skuteczna

Możesz pomyśleć: „Oszczędność czasu i pieniędzy jest świetna, ale jestem gotów zapłacić więcej, jeśli to oznacza, że ​​otrzymam opiekę lepszej jakości”. Jednak w przypadku telemedycyny nie musi to być wybór między oszczędnością pieniędzy a jakością. Fakt – istnieją pewne rodzaje świadczeń lekarskich, które wymagają osobistej interakcji – na przykład jeśli złamiesz nogę i potrzebujesz gipsu, lecz leczenie uzależnienia od alkoholu może być nadal niezwykle skuteczne, gdy jest wykonywane zdalnie. Badanie przeprowadzone w 2016 roku na Harvard University wykazało, że oprócz niższych kosztów, terapia uzależnień alkoholu, którą można ukończyć online, była bardziej skuteczne w porównaniu ze standardową opieką stacjonarną. Badanie objęło 359 uczestników i trwało 2 lata. Spośród osób, które otrzymały standardową opiekę, około 47% pozostawało po tym okresie abstynentami. Z drugiej strony w przypadku terapii online liczba ta oscylowała wokół 57%. 

Wsparcie w walce z trudnymi emocjami

Zdarza się, że osoby uzależnione nie chcą spotykać się twarzą w twarz ze specjalistą lub dzielić się swoimi zmaganiami na sesjach grupowych. Odczuwają to jako tortury z powodu wstydu lub poczucia całkowitego braku kontroli nad sytuacją, w której się znaleźli. Terapia alkoholowa przez Internet rozwiązuje ten problem. Pacjent nie musi udawać się do ośrodka, siadać w obcym fotelu i opowiadać o swoich trudnościach. Otrzymuje wsparcie, przebywając w bezpiecznym i komfortowym otoczeniu. Otoczeniu, które zna, i które sprawia, że z pomocą specjalisty cały stres związany z sesją może ulec redukcji. 

Terapia to doskonałe rozwiązanie dla osób, którym zależy na odzyskaniu kontroli nad swoim życiem. Wsparcie specjalisty, które można otrzymać w wybranym przez siebie, bezpiecznym miejscu będzie krokiem do rozpoczęcia nowego rozdziału w swoim życiu. 

Artykuł Terapia alkoholowa przez internet- czy faktycznie jest skuteczna? pochodzi z serwisu Mentaris.