Przewlekłe przyjmowanie substancji psychoaktywnych prowadzi do uzależnień, zagrażających zdrowiu i życiu człowieka. Zgodnie z polskim prawem do tego typu substancji zalicza się m.in. narkotyki, dopalacze, leki uspokajające, lotne rozpuszczalniki czy alkohol. Jaki wpływ mają one na zdrowie psychiczne pacjenta?

Skutki przyjmowania substancji psychoaktywnych

Przyjmowanie substancji psychoaktywnych wiąże się ze skutkami ubocznymi krótkoterminowymi i długoterminowymi. Efekty zależne są od rodzaju przyjmowanej substancji, jednak do krótkoterminowych skutków można zaliczyć obniżone bądź podwyższone ciśnienie krwi, szybsze bądź wolniejsze bicie serca, zaburzenia świadomości, nudności, problemy z układem trawiennym, a także zła ocena sytuacji czy skłonność do podejmowania ryzyka.

Skutki długoterminowe to m.in.  choroby układu krążenia, problemy z oddychaniem, uszkodzenie nerek lub wątroby.

Substancje psychoaktywne – jak wpływają na mózg?

Wszystkie substancje psychoaktywne wpływają na mózg. Wywołują one pożądane emocje i reakcje. Zażywanie narkotyków zmienia percepcję. Wiele substancji pobudzających przypomina naturalne neuroprzekaźniki, co wpływa na różne receptory w mózgu. Wszystkie odczuwane emocje w stanie pobudzenia są pożądane przez mózg. Silne uzależnienie powoduje, że organizm ludzki domaga się kolejnej dawki emocji.

Dlaczego uzależnienie od substancji psychoaktywnych przychodzi łatwo? Mózg z natury zaprogramowany jest na przetrwanie. Pozytywne działania, a także emocje nagradzane są dużą ilością dopaminy. Ta wydziela się m.in. podczas seksu czy uprawiania sportu. Substancje psychoaktywne uwalniają do mózgu duże ilości dopaminy, co skutkuje chwilowym poczuciem szczęścia. Mózg – pamiętając to uczucie – dąży ponownie do stanu ekstazy. Ludzki mózg nie analizuje tego, co jest dobre, a co złe. Dużą rolę odgrywa stan euforii. Stąd chęć ponownego sięgnięcia po szkodliwe substancje.

Wybrane narkotyki powodują nagłe wyrzuty dopaminy, a także noradrenaliny – ich nadmiar niszczy komórki nerwowe. Natomiast długotrwale zażywanie np. metaamfetaminy może doprowadzić do obumierania całych struktur nerwowych. W jaki sposób wpływa to na procesy myślowe? Uszkodzone komórki nie przesyłają odpowiednich impulsów.

Halucynacje, paranoje i omamy

Nawet jednorazowe przyjęcie substancji psychoaktywnych może doprowadzić do halucynacji, omamów, a także paranoi. Jakie są jeszcze skutki? To bezsenność, stany lękowe, a także skłonność do agresji.

Częste przyjmowanie substancji psychoaktywnych zwiększa tolerancję organizmu. Osoba uzależniona, aby uzyskać efekt euforyczny musi przyjąć większe dawki. W przypadku braku narkotyku występują objawy absencyjne, jak lęk, niepokój, senność, depresja, zmiany nastrojów czy bóle mięśniowe.

Artykuł Wpływ substancji psychoaktywnych na zdrowie człowieka pochodzi z serwisu Mentaris.

Jak działa terapia indywidualna?

Sesje terapeutyczne dają możliwość omówienia problemów lub sytuacji z przeszkolonym profesjonalistą w bezpiecznej i komfortowej przestrzeni. Oczywiście problemy nie znikną po jednej sesji, jednak uczestnik z każdym spotkaniem otrzymuje narzędzia potrzebne do radzenia sobie z nimi. Ten rodzaj terapii może być stosowany w połączeniu z innymi metodami leczenia, takimi jak terapia rodzinna lub poradnictwo w zakresie nadużywania substancji niebezpiecznych. 

Czego można się spodziewać po sesji terapeutycznej?

W komfortowych warunkach razem z terapeutą pacjent przygląda się obszarom takim jak: 

• Wyrażanie myśli i emocji
• Wzorce zachowań
• Rozwiązywanie problemów
• Radzenie sobie z konfliktami
• Mocne i słabe strony

Terapia indywidualna może być krótkoterminowa (skupiona na doraźnych problemach) lub długoterminowa (zagłębianie się w bardziej złożone problemy). Liczba sesji i częstotliwość wizyt uzależniona jest od Twojej sytuacji oraz zaleceń terapeuty.

Kiedy najlepiej udać się na terapię indywidualną?

Najprościej mówiąc – jeśli problem, z którym się zmagasz, powoduje stres lub przeszkadza w codziennym funkcjonowaniu. Cierpienie może powodować negatywne myśli, uczucia, zachowania, a nawet doznania cielesne, takie jak ból lub zmęczenie. Ważne jest, aby z pójściem na terapię nie czekać do momentu, aż objawy staną się poważne. Skorzystanie z terapii jest też dobrym rozwiązaniem, jeśli często jesteś nieszczęśliwy lub czujesz się przytłoczony z powodu problemów w swoim życiu (np.rozstania, utraty bliskiej osoby). 

Dlaczego tak wiele osób wciąż obawia się uczestnictwa w terapii? 

Niektóre osoby, mimo długotrwałego cierpienia unikają skorzystania ze wsparcia eksperta. Przyczyn takiej postawy jest wiele. Niektóre z powodów to:

• Obawa przed napiętnowaniem związanym ze skorzystaniem z usług specjalistów ds. zdrowia psychicznego. 
• Uczucie wstydu podczas mówienia o tym, co nas boli.
• Zaprzeczanie i wyparcie problemu. 
• Obawa, że ​​dyskusje w trakcie leczenia nie pozostaną poufne.
• Strach przed byciem ocenianym przez terapeutę. 

Warto pamiętać, że terapeuci to przeszkoleni profesjonaliści, którzy zapewniają wsparcie i zachowują pełną poufność. Ich praca polega na pomaganiu innym w rozwiązywaniu bolesnych lub wstydliwych z ich punktu widzenia problemów. 

Wyszkolony terapeuta podczas terapii indywidualnej pomoże Ci dokonać zmian w stylu życia, wyjść z traumy lub pokonać ból rozstania. Razem z Tobą zidentyfikuje przyczyny objawów i przedstawi strategie zmiany niechcianych myśli i zachowań. Terapia indywidualna może wyposażyć Cię w umiejętność radzenia sobie z trudnościami, zmniejszyć stres i finalnie – poprawić jakość Twojego życia. 

Artykuł Terapia indywidualna – czy jest dla Ciebie? pochodzi z serwisu Mentaris.

Czy to już depresja?

Dane Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wskazują, że na depresję może cierpieć około 300 milionów ludzi na całym świecie. Zaznaczyć jednak trzeba, że depresja jest często mylona z obniżonym nastrojem (zwłaszcza w okresie prób odstawienia substancji psychoaktywnych). Obniżony nastrój jest w takim momencie sytuacją naturalną, lecz pacjent może odbierać go jako początki depresji. W jaki sposób rozpoznać u siebie lub u swoich bliskich tę chorobę? Wśród najpopularniejszych symptomów depresji znajdują się:

• Kłopoty z koncentracją, zapamiętywaniem szczegółów i podejmowaniem decyzji,
• Zmęczenie,
• Poczucie winy i bezradności,
• Pesymizm,
• Bezsenność lub zbyt dużo snu,
• Drażliwość,
• Niepokój,
• Utrata zainteresowania rzeczami niegdyś przyjemnymi,
• Przejadanie się lub utrata apetytu,
• Bóle, bóle głowy lub skurcze, które nie ustępują,
• Problemy trawienne, które nie ustępują, nawet podczas leczenia,
• Myśli lub próby samobójcze.

Gdy zgłosisz się do specjalisty, z pewnością zada Ci kilka podstawowych pytań:

• Kiedy zaczęły się Twoje objawy?
• Jak długo trwają?
• Jak mocno odczuwasz ich skutki w codziennym życiu?
• Czy w Twojej rodzinie występuje depresja lub inne choroby psychiczne?
• Czy w przeszłości nadużywałeś alkoholu lub substancji psychoaktywnych? 

Uzależnienie i depresja

Szacuje się, że dziewięć milionów dorosłych na świecie ma problemy ze zdrowiem psychicznym i jednocześnie walczy z uzależnieniem od alkoholu lub narkotyków. Niestety, tylko około 7% z nich otrzymuje wsparcie w leczeniu obu tych stanów. 

Dlaczego osoby w depresji sięgają po substancje uzależniające? Działanie niewielkiej dawki alkoholu lub narkotyku na organizm przynosi im faktyczne rozluźnienie i poprawia nastrój. Zaznaczyć jednak trzeba, że jest to stan krótkotrwały, a przekroczenie pewnej dawki powoduje skutki dokładnie odwrotne – nasilenie się objawów depresji. Oprócz nasilenia się objawów depresji, w przypadku narkotyków istnieje także ryzyko wpadnięcia w stan psychozy (polega na zakłóceniu postrzegania, przeżywania i oceny rzeczywistości). 

Z drugiej strony – wyniki amerykańskich badań wykazały, że nadużywanie narkotyków w okresie nastoletnim aż czterokrotnie zwiększa ryzyko wystąpienia depresji. Jest to kolejny argument potwierdzający, że depresja i uzależnienia bardzo często mogą iść ze sobą w parze. 

Podsumowując – chorowanie na depresję oraz nieustanne próby „poprawiania” sobie humoru alkoholem lub narkotykami niosą za sobą ryzyko uruchomienia mechaników uzależnienia. Z kolei, gdy nadużywanie substancji psychoaktywnych łączy się z depresją, symptomy choroby zwykle się wzmacniają. A jeśli jedno zaburzenie leczy się bez brania pod uwagę drugiego, powrót do zdrowia jest o wiele trudniejszy.

Artykuł Depresja a uzależnienie pochodzi z serwisu Mentaris.

Czynniki ryzyka

Faktem jest, że nie można zajrzeć w „kryształową kulę”, a następnie postawić tezy, że dziecko na pewno będzie borykać się z problemem picia alkoholu lub używaniem narkotyków w okresie nastoletnimi. Istnieją jednak czynniki, które mogą pomóc ustalić, czy może być bardziej lub mniej narażone na uzależnienie. Ważne jest, aby pamiętać, że czynniki ryzyka nie determinują przyszłości dziecka – informują jedynie o ogólnym wskaźniku prawdopodobieństwa. Można jednak spokojnie powiedzieć, że profilaktyczne działania i zwrócenie szczególnej uwagi na dzieci z wyższym ryzykiem pomaga zmniejszyć to prawdopodobieństwo. Zrozumienie czynników ryzyka jest również bardzo ważne, gdy dziecko ma za sobą pierwsze eksperymenty z uzależniającymi substancjami. 

Uzależnienie – do najczęstszych czynników ryzyka należą:

• intensywna potrzeba doznawania silnych wrażeń, 
• problemy w budowaniu relacji – z rodziną, rówieśnikami (powodujące poczucie wyobcowania i braku przynależności do większej grupy), 
• łatwy dostęp do alkoholu, narkotyków lub innych substancji psychoaktywnych,
• problemy z nauką i radzeniem sobie z obowiązkami szkolnymi,
• przeżyta trauma (bycie świadkiem wypadku samochodowego, rozwód rodziców itp.).

Historie rodzinne – negatywny wzorzec zachowania

Jeśli w Twojej rodzinie występowały przypadki uzależnienia, warto również powiadomić o tym nastolatka, ponieważ jest on narażony na większe ryzyko wystąpienia problemu z narkotykami lub alkoholem (może przejąć pewien wzorzec zachowania). Porozmawiaj o tym z nim, w taki sam sposób jak w przypadku informowania o chorobie takiej jak np. cukrzyca. Nie wiesz, co powiedzieć? Poniżej przykład takiej rozmowy:

„Twój wujek chorował na alkoholizm i nie był w stanie przestać pić alkoholu. Zaniedbywał przez to rodzinę, zdrowie, pracę, co negatywnie wpływało na całe otoczenie. Fakt – picie alkoholu jest legalne, ale jak zapewne wiesz, niektórzy sobie nie radzą z kontrolowaniem tego, jak często i jak dużo piją. Nadużywają go w momencie, gdy jest im ciężko, gdy nie radzą sobie z obowiązkami, problemami. Gdybyś miał jakieś pytania związane z tą chorobą lub chciał o tym porozmawiać, to daj mi śmiało znać”. 

Uzależnienie – czynniki chroniące 

W jaki sposób można uchronić dziecko przed uzależnieniem? Do najskuteczniejszych „czynników chroniących” należą:

• kontakt z osobami dorosłymi z najbliższego środowiska (rodzice, dziadkowie, wujkowie) oraz relacje z osobami, które nie popierają stosowania substancji uzależniających, 
• pozytywny obraz własnej osoby,
• zdolność do radzenia sobie z trudnymi emocjami,
• posiadanie hobby i zainteresowań, 
• posiadanie marzeń, celów i realizacja ich.

Jeśli jednak nie potrafimy samodzielnie wdrożyć w życie wyżej wymienionych działań profilaktycznych lub mamy obawy, że nastolatek być może już zaczął eksperymentować z uzależniającymi substancjami – warto porozmawiać ze specjalistą, który swoją wiedzą wesprze nas w tej sytuacji.

Artykuł Uzależnienie u nastolatków – profilaktyka pochodzi z serwisu Mentaris.

Nie tylko mężczyźni

W ostatnim czasie wzrosła świadomość znaczenia płci w leczeniu i badaniach nad uzależnieniami od alkoholu, czy substancji zakazanych. Nie zawsze jednak tak było. Dopiero w latach 90. kilka organizacji amerykańskich ustanowiło wymagania dotyczące włączenia kobiet jako uczestników badań nad uzależnieniami. Od tego czasu naukowcy mogli przyjrzeć się różnicom w uzależnieniu między dwoma płciami. Jakie wnioski wysnuli? Mężczyźni częściej nadużywali nielegalnych substancji i alkoholu. 11,5% mężczyzn w wieku powyżej 12 lat korzystało z nich regularnie, a w przypadku kobiet liczba ta oscylowało wokół 6,4%. Jednak to właśnie kobiety zazwyczaj trafiały na izbę przyjęć lub umierały z powodu przedawkowania.

Uzależnienie, a uwarunkowania

Zależności między płcią a ryzykiem uzależnienia wynikają z uwarunkowań biologicznych i socjologicznych. Wielu badaczy tłumaczy je wpływem społeczeństwa – np. presją robienia kariery, koniecznością skupienia się na dzieciach, piętnowaniu niektórych zachowań, czy angażowaniu się w toksyczne relacje z obawy przed samotnością. Drugą kwestią są różnice biologiczne dotyczące przede wszystkim produkcji testosteronu i estrogenu, a także średniej wielkości i składu ciała, które powodują, że substancje w różny sposób wpływają na organizm. Reakcja organizmu kobiety jest ściśle związana ze zmianami hormonalnymi w jej ciele. Jak wynika z badań prof. Vanya Quinones-Jenab z Rutgers University w Nowym Jorku, kobiety są najbardziej podatne na uzależnienie w okresie owulacji. Podczas owulacji niewielka dawka może wywołać silny efekt. Należy także zwrócić uwagę na fakt, że kobiety zwykle mają bardziej rozbudowaną sferę emocjonalną i dużo częściej przeżywają poczucie winy, lęk czy miewają stany depresyjne. W rezultacie poszukują w alkoholu lekarstwa na problemy związane z sytuacją zawodową lub wynikające z odgrywania roli perfekcyjnej matki i żony. Właśnie dlatego łączą go np. z lekami uspokajającymi, na które niejednokrotnie otrzymują receptę od lekarzy pierwszego kontaktu. Z drugiej strony – alkohol złudnie pozwala zwalczyć im także poczucie samotności. Potrzeby takie jak: kontakt z innymi ludźmi, samorealizacja, czy bycie zauważonym przez członków rodziny są przez nie zepchnięte na dalszy plan.

Niekiedy w grę wchodzą też: tzw. syndrom opuszczonego gniazda (występuje w momencie gdy, dorosłe dzieci opuszczają dom rodzinny), przeżycie traumy (np. po śmierci osoby bliskiej) lub „niezagojone” rany z dzieciństwa.

Efekt? Rosnąca frustracja, która doprowadza do poczucia permanentnego zmęczenia, rozdrażnienia czy nawet problemów ze snem. Kobiety posuwają się wtedy do specyficznej formy „samoleczenia” i redukują nieprzyjemne stany emocjonalne przy pomocy alkoholu. 

Przełamując tabu – alkohol

Według GUS w Polsce jest od 600 tys. do 800 tys. osób uzależnionych od alkoholu. Liczbę pijących nadmiernie i szkodliwie określa się na około trzy miliony. Do tego należy dodać, że rocznie emituje się w polskiej telewizji ok. 2,5 tys. godzin reklam piwa (jest to najwyższy wyniki w Europie). Efekt? Przyszłe pokolenia dorosłych oswajają się z obecnością alkoholu w życiu codziennym. Z drugiej strony – zmienia się też podejście do tematu uzależnienia. Pakt milczenia powoli ustępuje zwiększaniu świadomości społeczeństwa i edukacji. Wizerunek osoby uzależnionej także ulega transformacji. Nie jest to już mężczyzna, z niższej klasy, źle wykształcony. Uzależnienie nie wybiera statusu społecznego, ani nawet płci. Kobiety w obawie przed doświadczeniem stygmatyzacji społecznej rzadziej przyznawały się do tego, że również walczą z uzależnieniem. Dobrym przykładem przełamującym tabu może być niedawno emitowany w kinach film „Zabawa zabawa” Kingi Dębskiej. Opowiada on historię pani doktor, prokurator i pracownicy korporacji. Wszystkie je łączy jedno – uzależnienie od alkoholu. Ta gorzka historia to sygnał, że sytuacja może dotyczyć każdego z nas. 

Pamiętajmy jednak, że wchodzenie w uzależnienie jest związane przede wszystkim z faktem używania substancji psychoaktywnych, a to nie jest zależne od płci.

Artykuł Płeć, a uzależnienie – czy są ze sobą związane? pochodzi z serwisu Mentaris.

Współuzależnienie – kto jest najbardziej narażony?

Problem współuzależnienia najczęściej dotyka konkretnych grup osób, które:

• mają niskie poczucie własnej wartości,
• doznały deficytu uczuć w okresie dzieciństwa,
• wychowane zostały w przekonaniu, że należy bezwzględnie poświęcać się dla drugiej osoby (w rezultacie już jako dziecko uczyły się, aby ignorować własne potrzeby i cały czas myśleć tylko o tym, co mogą zrobić dla innych),
• boją się zmian w życiu.

Współuzależnienie – objawy

Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) wyszczególniła kilkanaście objawów bycia współuzależnionym. Co istotne, aby być zakwalifikowanym jako osoba współuzależniona, objawy te nie muszą występować łącznie. Należą do nich: 

Potrzeba zadowalania innych

Sprawianie innym przyjemności nie jest niczym złym. Osoby współuzależnione są jednak przekonane, że nie mają wyboru i muszą spełniać oczekiwania drugiej osoby. Powiedzenie „nie” wywołuje u nich niepokój. Łatwiej jest im poświęcić własne potrzeby lub zmienić cały tryb życia na rzecz drugiej osoby. Często nie znajdują wręcz satysfakcji ani szczęścia, jeśli wykonywana czynność nie dotyczy uzależnionego. Przedkładanie spraw związanych z osobą uzależnioną może doprowadzić do tego, że ciężko jest im później zidentyfikować własne potrzeby, cele i pragnienia. 

Otwieranie parasola ochronnego nad uzależnionym

Osoby współuzależnione mają trudności w pozwoleniu uzależnionej osobie na doświadczanie konsekwencje swoich czynów. Przykład? Troszczą się o nieposzlakowaną opinię uzależnionego, wyręczają go w jego obowiązkach, czy nawet dbając o jego dietę lub higienę osobistą. Może doprowadzić to w konsekwencji do zaniechania spotkań towarzyskich, częstego irytowania się na pozostałych członków rodziny, czy prób wymuszania zachowań innych ludzi

Kontrolowanie osoby uzależnionej

Współuzależnieni odczuwają silną potrzebę kontrolowania osoby uzależnionej. Dzięki temu mają poczucie, że chronią osobę uzależnionioną. Sami też czują się pewniej, bezpieczniej. Przeszukują jego rzeczy osobiste, czytają korespondencję, przeglądają telefon, czy chowają lub wylewają znaleziony alkohol. Próbują znaleźć odpowiedź na pytania: co uzależniony właśnie robi, mówi, czuje. 

Życie w tajemnicy

Utrzymanie w tajemnicy nałogu, z którym boryka się osoba bliska, staje się priorytetem. Właśnie dlatego osoby uzależnione często żyją w systemie kłamstw, które uniemożliwiają normalne funkcjonowanie całej rodziny. 

Zaprzeczanie 

Podobnie jak osoby uzależnione od alkoholu, zaprzeczają wystąpieniu utraty kontroli nad własnym piciem, współuzależnieni zaprzeczają bezsilności wobec zachowań bliskiej osoby. 

Niskie poczucie własnej wartości

Osoby współuzależnione często charakteryzuje niskie poczucie własnej wartości, które próbują podwyższyć poprzez wspieranie i pomaganie innym. W momencie, gdy pojawiają się niepowodzenia (np. w powstrzymaniu alkoholika od picia), występuje u nich uczucie bycia bezwartościowym. 

Zmiany w samopoczuciu fizycznym

Osoby współuzależnione zauważyć mogą u siebie także:

• występowanie problemów ze snem,
• zaburzenia łaknienia,
• zaburzenia oddechu,
• odnowienie zaleczonych chorób,
• bóle głowy, żołądka, w klatce piersiowej, czy bóle kręgosłupa,
• zaburzenia mowy lub słuchu.

Współuzależnienie – leczenie

Kluczowym aspektem jest uświadomienie sobie istnienia problemu. Dopiero wtedy może przyjść kolejny etap tj. pogodzenie się ze świadomością, że osoba współuzależniona nie ma wpływu na nałóg bliskiej osoby. W przejściu całej drogi pomocna będzie terapia współuzależnień. Podczas sesji współuzależniony nauczy się stawiać granice osobie z nałogiem, jak i mówić otwarcie o sytuacji, która go spotkała. Jest to także czas, aby nauczyć się akceptować samego siebie i dopuścić możliwość skupienia się na własnym życiu i samorozwoju.

Artykuł Współuzależnienie: objawy i leczenie pochodzi z serwisu Mentaris.

5 ważnych etapów

Po rozstaniu u wielu osób zaobserwować można poniższy schemat reagowania: 

I: Zaprzeczenie (czyli negowanie rzeczywistości).

II: Gniew (np. oskarżanie drugiej strony o rozpad związku).

III: Targowanie się (próby powrotu do dawnej relacji).

IV: Stany depresyjne (poczucie pustki i smutku).

V: Akceptacja sytuacji (pogodzenie się z sytuacją, uświadomienie sobie, że nie można cofnąć czasu).

Proces ten, w dużym stopniu przypomina żałobę po stracie bliskiej osoby. Psychiatra z Harvardzkiej Szkoły Medycznej – Dr Judith Herman postawiła rozstanie z partnerem na równi ze śmiercią członka rodziny. Jej badania potwierdzają, że w czasie bolesnego rozstania ścieżki mózgowe imitują te, które pojawiają się u ludzi po śmierci bliskiej im osoby. I choć teoretycznie nasz partner/partnerka wciąż będą żyć, to i tak odczujemy silne poczucie straty. Dopiero przejście każdego z ww. etapów pozwoli nam zaakceptować fakt rozstania i zaadaptować się w naszym „nowym” życiu. Pamiętać jednak trzeba o kilku ważnych zasadach. 

Pozwól sobie na emocje

Złość, gniew, smutek, strach, a nawet obrzydzenie. Rozstanie powodować może całą gamę trudnych uczuć. Czy należy z nimi walczyć? Zdecydowanie nie. Każdą z tych emocji warto nazwać, oswoić i pozwolić jej wygasnąć. Częstym błędem popełnianym jest uciekanie od uczuć i zajmowanie się różnymi rzeczami, które mają pomóc zapomnieć o sytuacji. Kolejny związek, sięganie po alkohol, czy używki – to nie są dobre rozwiązania. Nasze uczucia wciąż będą wracały, a to spowoduje, że rozstanie pozostawi w nas ślad. Drzazgę, którą przez długie lata ciężko będzie wyciągnąć. Dodatkowo – próby zapomnienia o sytuacji poprzez nadmierne spożywanie alkoholu lub sięganie po używki doprowadzić mogą do powstania nowego problemu – problemu z uzależnieniem. Faktem jest, że nikt kto sięga po alkohol czy narkotyki nie ma w planach się uzależnić. Jednak w pewnym momencie mechanizm uzależnienia aktywuje się bez naszej woli, a nam coraz trudniej przetrwać dzień bez napicia się alkoholu lub zażycia innej substancji psychoaktywnej.

Rozstanie może boleć

Ból fizyczny towarzyszący rozstaniu jest jak najbardziej możliwy! Dowiodło tego badanie, w którym przeskanowano mózgi 40 osób, które niedawno przeszły niepożądane rozstanie. Podczas eksperymentu uczestnikom pokazano zdjęcia byłych partnerów oraz poproszono o intensywne myślenie nad rozstaniem. W momencie, w którym patrzyli na zdjęcia, aktywizowała się ta część mózgu, która związana jest z odczuwaniem fizycznego bólu. Ethan Kross, badaczka wyjaśniała: „Odkryliśmy, że silne uczucia odrzucenia społecznego aktywują regiony mózgu zaangażowane w fizyczne odczuwanie bólu, które rzadko są aktywowane w badaniach dotyczących neuroobrazowania emocji. Te ustalenia są zgodne z poglądem, że doświadczenie odrzucenia społecznego może stanowić odrębne przeżycie emocjonalne, które jest związane z bólem fizycznym”. Co więcej, rozstanie wywołać może wiele dodatkowych objawów: podwyższoną temperaturę, niepokojące bóle o różnym nasileniu, nieprawidłowe tętno i podwyższenie hormonów stresu – kortyzolu i adrenaliny. 

Pogódź się z faktem

Wyrozumiałość i cierpliwość – to dwa słowa kluczowe. Ból i smutek nie miną od razu. Trzeba czasu, żeby twoje życie na powrót się ułożyło. Istotnym momentem będzie przyjęcie odpowiedzialności za rozstanie. Warto powiedzieć sobie wtedy: „Być może ja też nie potrafiłam rozwiązać naszego problemu. Trudno, nie udało się, nie ma ludzi idealnych”. Chodzi o to, by wyjść z roli ofiary i zobaczyć w tym wszystkim własny udział. A nie bolesny cios zadany przez drugą stronę. Będzie to jednoczesne przyznanie, że mamy wpływ na własny los, a nie jesteśmy bezwładną marionetką. Rozstanie to dla nas szansa na pojawienie się szerokiej perspektywy rozwijania własnego potencjału i przyjrzeniu się temu, co nam sprawia przyjemność, jakie mamy marzenia i cele. 

Rozwód lub rozstanie zdecydowanie należą do trudnych momentów w życiu. Znajdujemy się w sytuacji, w której musimy pogodzić się z utratą osoby i stawić czoła rzeczywistości. Nie trzeba jednak robić tego samemu. Przyjaciele, rodzina, czy wykwalifikowany specjalista mogą być naszym wsparciem. Najważniejsze to działać i nie pozwolić, aby problemy się spiętrzyły i doprowadziły do kryzysu. 

Artykuł Jak poradzić sobie z rozwodem lub rozstaniem? pochodzi z serwisu Mentaris.