Epizod depresyjny to coś więcej niż tylko obniżony nastrój. Często diagnozowany jest u osób, u których stwierdzono zespół przewlekłego zmęczenia. Wywołują go także choroby somatyczne, np. niedoczynność tarczycy czy niewydolność nerek. Istotne jest, aby uważnie obserwować swoje ciało i reagować, gdy zauważysz niepokojące objawy.

Cechy charakterystyczne epizodu depresyjnego

Wg Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób w przypadku epizodu depresyjnego pacjent cierpi z powodu obniżenia nastroju, ubytku energii, zmniejszenia aktywności. Nawet po niewielkim wysiłku pojawia się zmęczenie i przygnębienie. Pacjent ma także problemy ze snem: śpi niepewnie, lekko, przebudza się w nocy. Wyróżnić można:

• epizod depresji łagodny – charakteryzuje go obniżony nastrój przynajmniej przez dwa tygodnie, a także brak zainteresowania przyjemnością i codziennymi sprawami; 
• epizod depresji umiarkowany – w tym przypadku mogą pojawiać się myśli samobójcze, obniżone poczucie własnej wartości i zaburzenia snu czy jedzenia;
• epizod depresji ciężki, bez objawów somatycznych – podczas tego epizodu chory ma myśli samobójcze, objawy choroby są widoczne. Pacjent nie jest w stanie wykonywać podstawowych czynności;
• epizod depresji ciężki, z objawami psychotycznymi – charakteryzują go wszystkie wyżej wymienione objawy, a także omamy, halucynacje czy irracjonalne myślenie.

Jak leczyć epizod depresyjny?

Osoba, która zaobserwuje u siebie objawy epizodu depresyjnego powinna udać się do psychiatry bądź psychologa. Konieczne jest postawienie prawidłowej diagnozy oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia. W celu leczenia epizodu depresyjnego specjaliści zalecają terapię w różnych nurtach. Jednym z wiodących i potwierdzonych naukowo efektami jest terapia poznawczo-behawioralna. To właśnie ten model zaproponowany jest w gabinecie Mentaris do pracy z depresją. Schemat leczenia został uzupełniony o narzędzia terapii ACT oraz terapii skoncentrowanej na emocjach.  Począwszy od epizodu depresyjnego umiarkowanego często rekomendowane jest stosowanie leków przeciwdepresyjnych nowej generacji. Ponadto zalecane jest prowadzenie higienicznego trybu życia: odpowiednia ilość snu, balans między życiem zawodowym a prywatnym i odpoczynek. W powrocie do zdrowia pomaga także uprawianie sportu i wsparcie najbliższych osób.

Jeżeli zauważysz u siebie niepokojące objawy, nie wahaj się skorzystać z pomocy specjalisty.

Artykuł Depresja- cechy charakterystyczne pochodzi z serwisu Mentaris.

Depresja jest poważną chorobą, która negatywnie wpływa na samopoczucie, sposób myślenia i działania. Na szczęście jest też uleczalna. Depresja powoduje uczucie smutku i / lub utratę zainteresowania czynnościami, które kiedyś sprawiały przyjemność. Może to prowadzić do różnych problemów emocjonalnych i fizycznych oraz może zmniejszyć zdolność do funkcjonowania w pracy i w domu.

Objawy depresji mogą obejmować:

• Uczucie smutku lub nastrój depresyjny.
• Utratę zainteresowania lub przyjemności z wykonywanych niegdyś czynności.
• Zmiany apetytu – utratę masy ciała lub zwiększenie masy ciała niezwiązane z dietą.
• Kłopoty ze snem lub spanie za dużo.
• Utratę energii lub zwiększone zmęczenie.
• Poczucie bezwartościowości lub winy.
• Trudności w myśleniu, koncentracji lub podejmowaniu decyzji.
• Myśli o śmierci lub samobójstwie.

Aby można było rozpoznać depresję, wymienione objawy powinny trwać co najmniej dwa tygodnie i muszą odzwierciedlać zmianę w poprzednim poziomie funkcjonowania.

Jak bliscy mogą wspierać osobę w depresji?

Istnieje kilka podstawowych zaleceń, o których warto pamiętać, jeśli chcemy wspierać naszych bliskich w walce z tą chorobą: 

• Powinniśmy unikać „łatwego” pocieszania i komunikatów. Może to zranić osoby chore i sprawić, że poczują się jeszcze bardziej niezrozumiałe i samotne w swoich zmaganiach z trudnościami. 
• Bądźmy wytrwali – nastawmy się, że wielokrotnie trzeba będzie zapewniać taką osobę o tym, że jesteśmy przy niej oraz że z pomocą specjalisty na pewno wróci do normalnego funkcjonowania. 
• Nie krytykujmy lekarzy, którzy wspierają chorego. Ważne, aby on im wierzył i czuł, że są w stanie się nim odpowiednio zaopiekować.
• Nie róbmy wszystkiego za tę osobę – pozwólmy jej wykonywać, chociaż podstawowe obowiązki, aby wciąż była aktywna. 
• Nie uszczęśliwiajmy na siłę. W przypadku depresji najważniejszy jest chory i jego potrzeby, a nie nasze wyobrażenia na temat tego, czego potrzebuje. 

Jak rozmawiać z osobą cierpiącą na depresję?

Zdecydowanie unikajmy zwrotów typu: „weź się w garść”, „inni mają większe problemy”, „nie wiem, czym ty się tak przejmujesz?”. Dlaczego? Ponieważ wymienione hasła mogą sprawić, że chory poczuje się niezrozumiany, a to wpłynie na pogłębienie się jego choroby. Dodatkowo to komunikat, w którym zarzucamy osobie w depresji, że wyolbrzymia swój problem i że wystarczy odrobina wysiłku, by sobie z nim poradzić. Zrezygnujmy także z “będzie dobrze”, „nie martw się” – to także puste slogany, które sprawią, że chory może odczuć osamotnienie w swojej sytuacji. Jak zatem rozmawiać z osobami chorującymi na depresję? Wysyłane przez nas komunikaty powinny być szczere i wypływać z autentycznej troski o tę osobę. Warto zaznaczać, że jest dla nas ważna i że po prostu razem z nią przejdziemy ten trudny okres.

Jakich komunikatów zatem używać?

Rozmawiając z osobą chorą na depresję, warto używać poniższych komunikatów:

•  „Co mogę dla ciebie zrobić? Na co masz ochotę?”
• „Jestem tu dla ciebie”
• „Oczywiście, nie potrafię do końca zrozumieć, przez co przechodzisz, ale masz moje pełne wsparcie i akceptację”
• „Widzę, jak bardzo się starasz i doceniam to”

Na koniec warto wiedzieć, że ponad połowa Polaków deklaruje, że zauważyło  oznaki depresji u kogoś ze swojego otoczenia. Jeśli także je zauważyłeś – nie pozwól, aby chory cierpiał samotnie. 

Artykuł Jak wspierać osoby w depresji? pochodzi z serwisu Mentaris.

Czy to już depresja?

Dane Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wskazują, że na depresję może cierpieć około 300 milionów ludzi na całym świecie. Zaznaczyć jednak trzeba, że depresja jest często mylona z obniżonym nastrojem (zwłaszcza w okresie prób odstawienia substancji psychoaktywnych). Obniżony nastrój jest w takim momencie sytuacją naturalną, lecz pacjent może odbierać go jako początki depresji. W jaki sposób rozpoznać u siebie lub u swoich bliskich tę chorobę? Wśród najpopularniejszych symptomów depresji znajdują się:

• Kłopoty z koncentracją, zapamiętywaniem szczegółów i podejmowaniem decyzji,
• Zmęczenie,
• Poczucie winy i bezradności,
• Pesymizm,
• Bezsenność lub zbyt dużo snu,
• Drażliwość,
• Niepokój,
• Utrata zainteresowania rzeczami niegdyś przyjemnymi,
• Przejadanie się lub utrata apetytu,
• Bóle, bóle głowy lub skurcze, które nie ustępują,
• Problemy trawienne, które nie ustępują, nawet podczas leczenia,
• Myśli lub próby samobójcze.

Gdy zgłosisz się do specjalisty, z pewnością zada Ci kilka podstawowych pytań:

• Kiedy zaczęły się Twoje objawy?
• Jak długo trwają?
• Jak mocno odczuwasz ich skutki w codziennym życiu?
• Czy w Twojej rodzinie występuje depresja lub inne choroby psychiczne?
• Czy w przeszłości nadużywałeś alkoholu lub substancji psychoaktywnych? 

Uzależnienie i depresja

Szacuje się, że dziewięć milionów dorosłych na świecie ma problemy ze zdrowiem psychicznym i jednocześnie walczy z uzależnieniem od alkoholu lub narkotyków. Niestety, tylko około 7% z nich otrzymuje wsparcie w leczeniu obu tych stanów. 

Dlaczego osoby w depresji sięgają po substancje uzależniające? Działanie niewielkiej dawki alkoholu lub narkotyku na organizm przynosi im faktyczne rozluźnienie i poprawia nastrój. Zaznaczyć jednak trzeba, że jest to stan krótkotrwały, a przekroczenie pewnej dawki powoduje skutki dokładnie odwrotne – nasilenie się objawów depresji. Oprócz nasilenia się objawów depresji, w przypadku narkotyków istnieje także ryzyko wpadnięcia w stan psychozy (polega na zakłóceniu postrzegania, przeżywania i oceny rzeczywistości). 

Z drugiej strony – wyniki amerykańskich badań wykazały, że nadużywanie narkotyków w okresie nastoletnim aż czterokrotnie zwiększa ryzyko wystąpienia depresji. Jest to kolejny argument potwierdzający, że depresja i uzależnienia bardzo często mogą iść ze sobą w parze. 

Podsumowując – chorowanie na depresję oraz nieustanne próby „poprawiania” sobie humoru alkoholem lub narkotykami niosą za sobą ryzyko uruchomienia mechaników uzależnienia. Z kolei, gdy nadużywanie substancji psychoaktywnych łączy się z depresją, symptomy choroby zwykle się wzmacniają. A jeśli jedno zaburzenie leczy się bez brania pod uwagę drugiego, powrót do zdrowia jest o wiele trudniejszy.

Artykuł Depresja a uzależnienie pochodzi z serwisu Mentaris.